Ανάπτυξη, περιβάλλον και δημοκρατική συμμετοχή: Τοποθέτηση της Χαράς Καφαντάρη στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή στις 05/12/2012

Η εκτίναξη της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ από 4,5% σε 27% τον έφερε στην αξιωματική αντιπολίτευση, καθιστώντας τον ουσιαστικά «εν δυνάμει» κυβέρνηση. Τα αυξημένα ποσοστά έφεραν νέα καθήκοντα, και ευθύνες, απέναντι στον σκληρά πληττόμενο λαό, που βιώνει καθημερινά τις μνημονιακές πολιτικές, που  μας οδηγούν σε εξαθλίωση και φτωχοποίηση. Η Ελλάδα έχει βυθιστεί σε ύφεση παρόμοια με εκείνη που βίωσαν ΗΠΑ και Γερμανία τη δεκαετία του 1930, , αντίστοιχη με την ύφεση που γνώρισε η ελληνική οικονομία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Η ανεργία προσεγγίζει το 30%, κρίσιμο μέγεθος για την οικονομία , διότι από εκεί και πέρα η κοινωνία αρχίζει να παραλύει.

Ζητήματα Δημοκρατίας και δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών και του Κοινοβουλίου αναδεικνύονται καθημερινά, καθιστώντας δυσκολότερη την παρέμβασή μας.

Η πολιτική μας όμως, που μας έφερε σε αυτή τη θέση επιβεβαιώνεται καθημερινά, όπως η ευρωπαϊκή διάσταση της κρίσης ,η μη βιωσιμότητα του χρέους, καθώς και η ανάγκη συγκρότησης του αντιμνημονιακού- αντινεοφιλελεύθερου μετώπου.

•Όμως μέσα σε αυτή την κρίση της κοινωνίας υπάρχει ελπίδα Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Ιδιωτικοποίηση του νερού: Μία πολιτική που πρέπει να ανατραπεί

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή στις 10/11/2012

Το 1925 ξεκίνησε η κατασκευή των πρώτων έργων ύδρευσης της Αθήνας. Υπογράφηκε σύμβαση μεταξύ του ελληνικού δημοσίου, της αμερικάνικης ΟΥΛΕΝ και της Τράπεζας Αθηνών για τη χρηματοδότηση των έργων. Την εποπτεία της κατασκευής των έργων είχε η Ανώνυμη Εταιρεία Υδάτων (ΕΕΥ), που δημιουργήθηκε για τον σκοπό αυτό. Πρώτο έργο ήταν το φράγμα του Μαραθώνα (1925-1929). Το 1974 οι αρμοδιότητες ύδρευσης της πρωτεύουσας, που μέχρι τότε είχε η ΟΥΛΕΝ, μεταβιβάστηκαν στην ΕΕΥ, η οποία μαζί με τον ΟΑΠ (Οργανισμός Αποχέτευσης Πρωτευούσης) το 1980 συγχωνεύτηκαν και δημιουργήθηκε η ΕΥΔΑΠ.

Σήμερα, η τρικομματική κυβέρνηση, εγκλωβισμένη στις μνημονιακές πολιτικές επιλογές της και τις «μνημονιακές υποχρεώσεις» που επιβάλλει η τρόικα και οι συντηρητικές πλειοψηφίες της Ε.Ε., προωθεί πρόγραμμα «αξιοποίησης» -ουσιαστικά «ξεπουλήματος»- της δημόσιας περιουσίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Τοποθέτηση της Χαράς Καφαντάρη στη Δημόσια Διαβούλευση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ για το Ελληνικό

Το ζήτημα της αξιοποίησης του Ελληνικού δεν είναι μια καινούργια ιστορία. Είναι θέμα που συζητείται χρόνια, ακόμη και από την εποχή του Σημίτη. Τα σχέδια «αξιοποίησης» έχουν ξεκινήσει από το 1998, αλλά μετά την μεταφορά του αεροδρομίου στα Σπάτα το 2001, έγιναν πιο συγκεκριμένα. Τον Νοέμβριο του 2007, επί υπουργίας Σουφλιά, το Ελληνικό διαφημιζόταν ως το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης, ενώ παράλληλα προβλεπόταν και η δημιουργία «κάποιων» κτιρίων για την κάλυψη των εξόδων δημιουργίας του .

Τότε το ΕΜΠ και η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αττικής στάθηκαν αρνητικά στα σχέδια και το Πανεπιστήμιο Αθηνών τοποθετήθηκε θετικά στην αναγκαιότητα δημιουργίας  Μητροπολιτικού Πάρκου στο Ελληνικό, για περιβαλλοντικούς λόγους, που αφορούν όλη την Αττική.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Διατροφική ανασφάλεια και κλιματική αλλαγή

*Του Αργύρη Αργυρίου

Το φετινό καλοκαίρι έφερε πολλές και σημαντικές φυσικές καταστροφές με τεράστια περιβαλλοντική σημασία. Πολλά τμήματα του πλανήτη επηρεάστηκαν και το μέγεθος των συνεπειών είναι τεράστιο. Το σύνολο του πλανήτη δέχτηκε άμεσες ή έμμεσες επιρροές.

 Η πρωτοφανής ξηρασία, η μεγαλύτερη από το 1890, που χτύπησε πολλές περιοχές της Ρωσίας και του Καζαχστάν,  είχε σαν  αποτέλεσμα την καταστροφή μέρους της σοδειάς του σιταριού και την μείωση της παραγωγής του κατά 25%. ‘Έτσι κηρύχτηκε η γνωστή απαγόρευση εξαγωγών που πυροδότησε ανοδικές και  κερδοσκοπικές τάσεις της τιμής του. Ο συνδυασμός της πρωτοφανούς ξηρασίας με τον παρατεταμένο καύσωνα δημιούργησαν κατάλληλες συνθήκες για το ξέσπασμα των τεράστιων δασικών πυρκαγιών στην Ρωσία. Οι δασικές πυρκαγιές δημιούργησαν το γνωστό γκρίζο, τοξικό  νέφος πάνω από την Μόσχα και ξύπνησαν τους φόβους για την εξάπλωση ραδιενεργών καταλοίπων από το γνωστό ατύχημα του Τσερνομπίλ.

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Χρέος μας η σύνθεση μιας εναλλακτικής πρότασης της αριστεράς

Δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 14/10/2012

Η εκτίναξη της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ από 4,5% σε 27% τον έφερε στην αξιωματική αντιπολίτευση, καθιστώντας τον ουσιαστικά «εν δυνάμει» κυβέρνηση. Τα αυξημένα ποσοστά έφεραν νέα καθήκοντα, καθώς και αυξημένες ευθύνες, απέναντι στον σκληρά πληττόμενο λαό, που βιώνει καθημερινά τις μνημονιακές πολιτικές, για τις οποίες ακόμα και οι πλέον δύσπιστοι, έχουν καταλάβει πως μας οδηγούν σε εξαθλίωση και φτωχοποίηση. Έγκαιρα προειδοποιήσαμε για το αδιέξοδο αυτής της πολιτικής, η οποία μας βυθίζει όλο και περισσότερο στην κρίση και καθιστά το χρέος – κατά κοινή πλέον ομολογία – μη βιώσιμο, ενώ από την αρχή επισημάναμε την ευρωπαϊκή διάσταση της κρίσης, εκτίμηση που είναι πλέον καθολικά αποδεκτή.

H παρουσία του κόσμου και η διάθεση συμμετοχής στη συγκρότηση των πανελλαδικών τμημάτων επεξεργασίας της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ το προηγούμενο Σαββατοκύριακο υπήρξε κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική, καταγράφοντας πλούτο απόψεων και διάθεση προσφοράς. Ενθαρρυντικό γεγονός ήταν η συμμετοχή νέων συντρόφων που προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για πρώτη φορά τον Ιούνη, συμβάλλοντας στο σημαντικό εκλογικό ποσοστό. Πρόκειται για ανθρώπους με δράση στους χώρους τους, με ειδική επιστημονική γνώση, ανθρώπους απαραίτητους σήμερα, που ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται να γίνει ο φορέας της μεγάλης ανατροπής στη χώρα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Με ποιες προτάσεις πήγε η μνημονιακή κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου στο Ντέρμπαν;

Η παγκόσμια οικονομική κρίση οξύνεται και αποκτά πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Στην Ελλάδα η ύφεση εντείνεται, με τραγικές συνέπειες τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας, την κατεδάφιση του όποιου κοινωνικού κράτους, την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας. Η νέα κυβέρνηση του Μνημονίου καλείται να υλοποιήσει τις επιταγές της τρόικας και των δανειστών μας, που όχι μόνο δεν θα μας οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση, αλλά θα μας βυθίσουν ακόμη περισσότερο σ’ αυτή.

Είναι όμως μόνο οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι, ο ελληνικός λαός, τα μόνα θύματα αυτής της πολιτικής εν μέσω κρίσης;

Όχι βέβαια. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, όπως έγκαιρα είχαμε διατυπώσει, ότι από τα πρώτα θύματα αυτής της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, είναι και το περιβάλλον.

Στην Ελλάδα του μνημονίου, το περιβάλλον και ο φυσικός μας πλούτος, μέσω της εκποίησής τους, αντιμετωπίζονται από τις εφαρμοζόμενες πολιτικές, ως τρόπος κάλυψης της μαύρης τρύπας του χρέους. Δηλαδή το περιβάλλον μετατρέπεται σε έναν απλό λογιστικό παράγοντα.

Πώς φαίνεται αυτό; Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δια του αρμόδιου υπουργού της κ. Παπακωνσταντίνου, που παραμένει και στη νέα «Μνημονιακή» κυβέρνηση στην ίδια θέση, νομοθέτησε το fast trαck, τη διαδικασία νομιμοποίησης των αυθαιρέτων, την υποβάθμιση των ελεγκτικών μηχανισμών προστασίας του Περιβάλλοντος, καθώς και των μηχανισμών αδειοδότησης για μεγάλα έργα, ενώ παρέπεμψε στις καλένδες το σχέδιο νέου Ρυθμιστικού Αττικής (ΡΣΑ), το οποίο προσπαθεί να θέσει κάποιους κανόνες ανάπτυξης για την Αττική. Μια μέρα δε, πριν την αλλαγή της κυβέρνησης, με τροπολογία που ψηφίσθηκε στη Βουλή στον Νόμο «νέος τρόπος έκδοσης οικοδομικών αδειών και άλλες διατάξεις», παραδόθηκαν δάση, φυσικό περιβάλλον, πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας σε επίδοξους «επενδυτές» και συμφέροντα. Αποκορύφωμα όλων δε, η τροπολογία στο «πολυνομοσχέδιο» που πρόσφατα ψηφίσθηκε στην Ελληνική Βουλή και αφορά την χρησιμοποίηση των πόρων του Πράσινου Ταμείου κατά 95% για κάλυψη του δημόσιου χρέους και μόνο το 5% για το Περιβάλλον.

Ωστόσο, 13 ημέρες απομένουν για την έναρξη της συνδιάσκεψης του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή, που θα γίνει στο Ντέρμπαν της Ν. Αφρικής (28.11. – 09.12). Εκεί θα συζητηθεί το σημαντικό θέμα της παράτασης της ισχύος του πρωτοκόλλου του Κιότο και μετά το 2012, της μόνης σοβαρής προσπάθειας, που έχει γίνει σε πλανητικό επίπεδο για μείωση των εκπομπών του διοξείδιου του άνθρακα και των άλλων αερίων του θερμοκηπίου. Μια συνδιάσκεψη, που ενώ είναι σημαντική για το μέλλον της ανθρωπότητας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε νεκροθάφτη του πλανήτη.

Η αποτυχία των προηγούμενων συνδιασκέψεων για την κλιματική αλλαγή, στην Κοπεγχάγη και το Κανκούν, οδήγησε σε θεαματική μείωση των προσδοκιών. Η οικονομική ύφεση και η πτώση της βιομηχανικής παραγωγής που ταλανίζει τις δυτικές οικονομίες δημιουργούν, παρά τις εκκλήσεις του ΟΗΕ και των επιστημόνων για την έγκαιρη οργανωμένη προσπάθεια διάσωσης του πλανήτη, φυγόκεντρες τάσεις, αδυναμίες προσανατολισμού και άρνηση λήψης δεσμεύσεων. Ούτε στη συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης, ούτε σε αυτή του Κανκούν, δεν έγινε δυνατό, όλες οι χώρες να δεσμευτούν ουσιαστικά για τη λήψη μέτρων και πρωτοβουλιών, που σκοπό θα έχουν τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, την προσπάθεια προσαρμογής στις κλιματικές αλλαγές και την χρηματοδότηση των πτωχότερων χωρών που αναμένεται να πληγούν σοβαρότερα.

Πολλοί διαπραγματευτές και παρατηρητές σημειώνουν ότι οι δυνατότητες σύναψης δεσμευτικών και αποτελεσματικών συνθηκών είναι μειωμένες. Οι συναντήσεις που έγιναν μέσα στο 2011, στην Μπανγκόκ, στη Βόννη και τον Παναμά, για την αναζήτηση συγκλίσεων και την προετοιμασία του δρόμου των συμφωνιών της συνδιάσκεψης του Ντέρμπαν, δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Μπροστά στα αδιέξοδα, ο εκπρόσωπος της Ε.Ε. πρότεινε την επαναφορά των δεσμεύσεων σύμφωνα με τα οριζόμενα στο ισχύον πρωτόκολλο. Όμως η μεγάλη παρέα των χωρών που ξεκίνησαν την προσπάθεια διάσωσης του πλανήτη, το 1997, παρουσιάζει μεγάλες απώλειες. Η Ιαπωνία, ο Καναδάς και η Ρωσία (για του δικούς τους λόγους) αρνήθηκαν να συμπράξουν, αφού με τον τρόπο αυτό καλύπτονται μόνο το 30% των εκπομπών και επιμένουν ότι οι μεγαλύτεροι ρυπαντές όπως οι ΗΠΑ, η Ινδία και η Κίνα πρέπει να συμμετέχουν και να καλύπτονται από τις δεσμεύσεις νέας παγκόσμιας συμφωνίας. Με τις ΗΠΑ, που δεν υπέγραψαν ποτέ το πρωτόκολλο του Κυότο και δεν φαίνονται να αναγνωρίζουν την όποια αναγκαιότητα, μόνο η Ε.Ε. και μερικές ακόμα βιομηχανικές χώρες του Βορρά παραμένουν ακόμα στη μάχη. Όμως, ακόμα κι αν γίνει δεκτή, και μία πιο φιλόδοξη παράταση της ισχύος των δεσμεύσεων του Κιότο δεν θα είναι αρκετή να διατηρήσει την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη πάνω από τους 2^ο C. Παράλληλα η παγκόσμια ύφεση δυσκολεύει τη συγκέντρωση των πόρων, που είναι αναγκαίοι για τη λειτουργία του χρηματοδοτικού ταμείου.

Στη συνδιάσκεψη του Ντέρμπαν μπορεί να επιτευχθεί κάποια μικρή πρόοδος σε επιμέρους ζητήματα. Πρέπει να σημειωθεί όμως, ότι μόνο μια παγκόσμια φιλόδοξη συμφωνία με γενναίες μειώσεις αερίων ρύπων, όπως προτείνει η επιστημονική κοινότητα, είναι αναγκαία. Οτιδήποτε άλλο είναι βέβαιο ότι οδηγεί σε ανθρωπογενή παρέμβαση στο παγκόσμιο κλίμα, με σοβαρές συνέπειες . Μια τέτοια εξέλιξη πρέπει να αποτραπεί και να μην αφεθεί η ανθρωπότητα να γίνει έρμαιο της επελαύνουσας κλιματικής αλλαγής.

Για το σοβαρό αυτό ζήτημα, της συνδιάσκεψης στο Ντέρμπαν, δεν ακούσαμε τίποτε στις προγραμματικές δηλώσεις της νέας «μνημονιακής» κυβέρνησης. Ο υπουργός ΥΠΕΚΑ δεν κατάφερε να βρει τον χρόνο να αρθρώσει μια – δύο λέξεις για τις θέσεις που υποστηρίζει η Ελλάδα και τις προσπάθειες που θα κάνει για να συμβαδίσει με τους εταίρους μας στην Ε.Ε., που προτείνουν μειώσεις των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 30%. Ο νέος υπουργός Εξωτερικών κ. Δήμας, έχοντας στο ενεργητικό του τη θετική παρουσία του ως επίτροπος Περιβάλλοντος στην Ε.Ε., τι έχει να μας πει σχετικά;

Ένα πάντως είναι βέβαιο, η Διάσωση του πλανήτη δεν είναι γραμμένη στα άστρα, ούτε βρίσκεται στις συνδιασκέψεις των G20, βρίσκεται στα χέρια των λαών, που με τους αγώνες τους θα την επιβάλουν».

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή στις 22/11/2011

Ορυκτός πλούτος και υδρογονάνθρακες στην Ελλάδα. Μύθοι και πραγματικότητες

Τα τελευταία χρόνια πολλά ακούγονται για τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας. Τόνοι μελανιού χύνονται και χιλιάδες ώρες τηλεοπτικού χρόνου καταναλίσκονται για να παρουσιαστούν απόψεις ειδικών και «ειδικών». Η «ανακήρυξη της ΑΟΖ» έχει γίνει σημαία πολλών συντηρητικών, εθνικιστικών και υπερεθνικιστικών κύκλων.  Συζητήσεις επί συζητήσεων για τα «δίκαια» του Έθνους, για την «κακή» γείτονα που επιβουλεύεται την εθνική κυριαρχία και άλλα πολλά. Επωδός, δε, των περισσοτέρων, είναι ότι η χώρα μας διαθέτει τεράστιες ποσότητες διαφόρων ορυκτών και πετρωμάτων, πλέει σε μια θάλασσα πετρελαίου (στο Αιγαίο) και αν τα εκμεταλλευτούμε όλα αυτά, τότε θα γίνουμε οι νέοι εμίρηδες (« τύφλα νάχει το μνημόνιο», θα καθόμαστε και θα τρώμε με χρυσά κουτάλια).

Πέρα όμως από  τους «μύθους» υπάρχει και η πραγματικότητα:

Είναι γνωστό ότι στον Ελληνικό χώρο υπάρχουν πολλά και ποικίλα κοιτάσματα (και εμφανίσεις) ορυκτών, μεταλλευμάτων, λατομικών και διακοσμητικών υλικών ενώ υπάρχουν  και τεράστια γεωθερμικά πεδία. Ενδεικτικά αναφέρονται χρωμίτες στην Κοζάνη, τύρφη στου Φιλίππους, ουράνιο στου γρανίτες του Παρανεστίου, γεωθερμικά πεδία στον Έβρο, Νιγρίτα, Λέσβο, Μήλο, Νίσυρο κ.α.π., υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο, ενώ υπάρχουν βωξίτες, λευκόλιθοι, νικέλιο, λιγνίτης, μάρμαρα, ζεόλιθοι, καολίνες και πολλά άλλα. Σε κάποια από αυτά σήμερα γίνεται εκμετάλλευση όπως π.χ. το σιδηρονικέλιο της ΛΑΡΚΟ (που με υπογραφές της υπηρεσιακής κυβέρνησης πάει για ξεπούλημα  όσο-όσο),  τους βωξίτες, (που όμως η εκμετάλλευση δεν γίνεται  με βιώσιμους όρους   δημιουργώντας σοβαρότατα προβλήματα, τόσον στο περιβάλλον, όσο και στην κοινωνία). Δεν μπορούμε  εδώ όμως να μην επισημάνουμε  και το μεγάλο περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελείται στη Χαλκιδική με την εξόρυξη χρυσού. Μια εκμετάλλευση του ορυκτού μας πλούτου, που με τον τρόπο που προτείνεται να γίνει  έχει σοβαρές συνέπειες τόσο για  το περιβάλλον και την βιοποικιλότητα,  όσο και για την οικονομία της ευρύτερης περιοχής (αγροτικός τομέας, τουρισμός) .

Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου