Το τέλος της ντροπής

Αναδημοσίευση άρθρου της Χαράς Καφαντάρη, Βουλευτή ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Β2 Δυτικού Τομέα Αθήνας, Αντιπροέδρου της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος και Αν. Τομεάρχη Περιβάλλοντος της Κ.Ο. ΣΥ.ΡΙΖ.Α.​, όπως αυτό  δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ, την Κυριακή 24/11/2019.

 

«Εξακολουθώ να μην έχω λύσεις, όμως ίσως λύση είναι το γεγονός ότι έμαθα να ζω μ’ όλα αυτά… Ομάδες γυναικών στις συνοικίες, στην κοινωνική πρόνοια, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα κόμματα, στα σωματεία. Κάνω κι εγώ ένα μέρος αυτής της δουλειάς, συγκεκριμένη δουλειά ορατή. Δουλειά με γυναίκες που δεν αυτοαποκαλούνται φεμινίστριες, κι όμως είναι, είτε το θέλουν είτε όχι… σχέσεις της δουλειάς μας, πιο κοντά στα αισθήματά μας η κατανόηση που είχαμε για τους άλλους – η δουλική νοοτροπία – τώρα έχει γίνει όπλο που το μεταχειριζόμαστε για να υποστηρίξουμε η μία την άλλη, καθώς ξανακάνουμε δημόσια την ιδιωτική ζωή».

Ο τίτλος του άρθρου, καθώς και το ανωτέρω απόσπασμα, είναι από το βιβλίο της Ανια Μέυλεμπελτ, που χαρακτηρίστηκε βίβλος, στην εποχή του. Το ν… είναι μια προσθήκη δική μου η οποία, δυστυχώς για όλους μας, υπονοεί ότι η «ντροπή» του τίτλου 44 χρόνια μετά τη συγγραφή του βιβλίου συνεχίζεται.

Μερικά από τα πιο κραυγαλέα συμπτώματα κοινωνικού εκφυλισμού αναγνωρίζονται ως σοβαρά προβλήματα όταν έχουν πια προσλάβει τόσο επιδημικές διαστάσεις, ώστε να φαίνεται ότι δεν επιδέχονται λύση.

Η βία στις γυναίκες είναι μία τέτοια περίπτωση, είναι ένα από τα αδικήματα που διαπράττονται με ολοένα και αυξανόμενο ρυθμό.

Αλλά η βία κατά των γυναικών είναι αλλοτρίωση από το σύστημα, σεξουαλική παρενόχληση, ενδοοικογενειακή βία, ρατσιστικό φαινόμενο?

Για το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι «…μεγάλο εμπόδιο για την ισότητα» για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας είναι «παγκόσμιο πρόβλημα υγείας με διαστάσεις επιδημίας».

Ο συνήθης ύποπτος είναι γνωστός, αλλά είναι απλά θέμα χρωμοσωμάτων και ορμονών ή ένα αποτέλεσμα, δηλαδή προϊόν ενός επιβεβλημένου περιβάλλοντος, άρα συστημική;

Όπως ο Μαρξ υποστήριζε ότι όλα είναι οικονομία, έτσι και σήμερα η ζωή μας κυριαρχείται από έννοιες όπως οικονομία της αγοράς, παραγωγικότητα, αποδοτικότητα κ.α.. Σ΄ ένα σύστημα που όλο γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικό [μισθοί, ωράριο, απασχόληση, απολύσεις, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, ιδιωτικοποιήσεις, προσωπικές σχέσεις, οικογένεια] και αυτό που θεωρούμε κοινωνικό πλέγμα συνεχώς συρρικνώνεται, είναι εξαιρετικά δύσκολο να διατηρηθεί μια ισορροπία, και ειδικότερα για τις γυναίκες και την οικογένεια. Έτσι, η ενδοοικογενειακή βία κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις της (σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, οικονομική εκμετάλλευση και κοινωνική απομόνωση).

Η οικονομική κρίση δεν δημιουργεί από μόνη της την ενδοοικογενειακή βία, παίζει όμως ενισχυτικό ρόλο. Γιατί η κρίση ανατρέπει τους κοινωνικούς ρόλους εγκλωβίζοντας τα άτομα σε βίαιες σχέσεις και δυσκολεύοντας τη λύση του γάμου.

Επιπλέον, σε αυτές τις συνθήκες, (οικονομικής στενότητας), οι γυναίκες δυσκολεύονται να εισέλθουν και να παραμείνουν στην αγορά εργασίας. Εδώ η βία δεν είναι μόνο σεξουαλική, είναι και ρατσιστική, είναι κατάφωρη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Ο ρατσισμός πάντα αντλούσε δύναμη από την ικανότητα να ενθαρρύνει τον σεξουαλικό εξαναγκασμό. Χρησιμεύει πάντα ως μια πρόκληση για τη γυναικεία κακοποίηση. Ένας τρόπος παραγωγής ιδεολογίας της αρσενικής ανωτερότητας.

Σημείο των καιρών η σύγχρονη δουλεία, το traffiking, στηρίζεται στη σεξουαλική κακοποίηση και όχι μόνο, τόσο πολύ, όσο και στο μαστίγιο ή στο καμουτσίκι σε προηγούμενους καιρούς.

Ο σεξουαλικός εξαναγκασμός είναι μάλλον μια βασική διάσταση κοινωνικών σχέσεων ανάμεσα στο θύτη και το θύμα. Είναι δηλαδή μια άμεση έκφραση του δικαιώματος ιδιοκτησίας.

Η έγκριση του σεξουαλικού εξαναγκασμού πηγάζει από την ανελέητη οικονομική εξουσία που είναι το απαίσιο χαρακτηριστικό σημάδι του traffiking και παράλληλα τη διευκολύνει.

Όπως το δικαίωμα του δουλοκτήτη να βιάζει σε δουλοκτητικά συστήματα του παρελθόντος στηριζόταν στην οικονομική του δύναμη, έτσι και η ταξική δομή του σημερινού συστήματος τροφοδοτεί παρόμοια κίνητρα. Εξασκείται με την ίδια αδιαφιλονίκητη δικαιοδοσία που νομιμοποιεί τις καθημερινές επιθέσεις εναντίον του μόχθου και της αξιοπρέπειας των εργαζόμενων γυναικών.

Και δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει στην μνημονιακή Ελλάδα ή στις χώρες του τρίτου ή του τέταρτου κόσμου, αλλά και στις χώρες (όταν και εάν στοιχεία μπορέσουν να δουν το φώς της δημοσιότητας) των G8 και G20.

Έτερο σημείο των καιρών, η μετανάστευση, στη χώρα μας το βιώνουμε καθημερινά, που συμβάλλει και στο traffiking και στη σεξουαλική εκμετάλλευση. Τόσο η προσέγγισή τους στις χώρες προσέλευσής τους, όσο και ο εξαναγκασμός τους επιτυγχάνεται με την εκμετάλλευση της δεινής οικονομικής κατάστασης και ευάλωτης θέσης των θυμάτων.

Λόγω της πολυπλοκότητας του κοινωνικού πλαισίου της βίας κατά των γυναικών, στις μέρες μας οποιοδήποτε απόπειρα να καταδικαστεί ως ένα απομονωμένο φαινόμενο είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει. Μια αποτελεσματική πολιτική κατά της βίας πρέπει να έχει ένα πολύ ευρύτερο στόχο. Ο αγώνας κατά του ρατσισμού πρέπει να είναι ένα συνεχώς επαναλαμβανόμενο ζήτημα για το γυναικείο κίνημα κατά της βίας.

Η τεράστια έξαρση βίας κατά των γυναικών αποτελεί μόνο μια όψη της βαθιάς και συνεχιζόμενης κρίσης του συστήματος. Η απειλή της θα εξακολουθήσει να υπάρχει για όσο καιρό η γενική καταπίεση των γυναικείων δικαιωμάτων θα παραμείνει ένα απαραίτητο στήριγμα για το σύστημα.

Το γυναικείο κίνημα κατά της βίας και οι σημαντικές σημερινές δραστηριότητές του που εκτείνονται από τη συναισθηματική και νομική βοήθεια μέχρι την αυτοάμυνα και τα διαφωτιστικά σεμινάρια, πρέπει να τοποθετηθεί μέσα σ’ ένα στρατηγικό πλαίσιο, με προστασία της μητρότητας, με εξάλειψη του ρατσισμού στους χώρους εργασίας που να περιλαμβάνει την τελική ήττα του συστήματος.

 

Ανάδειξη και προστασία γεωτόπων, συμβολή στη βιώσιμη ανάπτυξη

Αναδημοσίευση άρθρου της Χ. Καφαντάρη από την «ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» της 05.03.2017

Η Ελλάδα είναι μια από τις πρωτοπόρες χώρες στην ίδρυση του ευρωπαϊκού δικτύου γεωπάρκων, τα οποία από τον Νοέμβριο 2015 εντάσσονται επίσημα κάτω από την αιγίδα της UNESCO. Πέντε περιοχές της Ελλάδας συγκαταλέγονται στα παγκόσμια γεωπάρκα, που είναι εκατόν είκοσι παγκοσμίως. Πρόκειται για το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου, τον Ψηλορείτη της Κρήτης, την περιοχή της Σητείας, τον Εθνικό Δρυμό Βίκου-Αώου, το Εθνικό Πάρκο Χελμού – Βουραϊκού.

Οι αναφερθείσες περιοχές έχουν αναγνωριστεί από την UNESCO, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς με την αναγνώριση αυτή καταδεικνύεται ξεκάθαρα ο πλούτος της γεωλογικής κληρονομιάς της χώρας μας, ενώ ταυτόχρονα υπερτονίζεται σε διεθνή εμβέλεια, τόσο από γεωλογική και φυσική, όσο και από πολιτισμική άποψη, η αξία των Ελληνικών Γεωπάρκων.

Η προβολή, η ανάδειξη και η ορθολογική διαχείρισή τους δημιουργεί προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης, τοπικά, μέσα από συνεργασία με τοπικές επιχειρήσεις και φορείς, ειδικά του αγροτικού τομέα. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Χ. Καφαντάρη: «Σύντροφε», δεν υπάρχει δρόμος, τον δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας…

Αναδημοσίευση άρθρου της Χ. Καφαντάρη από την «ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» της 07.08.2016

Χρειαζόμαστε ένα κόμμα ικανό να εμπνεύσει, να ενώσει και να κινητοποιήσει τον λαό για μια δημιουργική πορεία εξόδου της χώρας μας από την επιτροπεία, δημιουργώντας το όραμα για μια κοινωνία Δικαιοσύνης, Ισότητας και Αλληλεγγύης

Η γνωστή αυτή ρήση του Αντόνιο Ματσάδο, αν και παραφρασμένη, αποτελεί ίσως μία ικανοποιητική συνοπτική περιγραφή της σημερινής πολύπλοκης πραγματικότητας.

Η Αριστερά, που αποτελεί τον βασικό κορμό της κυβέρνησης της χώρας, έχει αναλάβει την ιστορική ευθύνη, που μόνο η ίδια μπορεί να αναλάβει. Την ευθύνη της διακυβέρνησης σε συνθήκες αστάθειας, χωρίς πλέον τις βεβαιότητες του παρελθόντος και με στόχο την έξοδο από τη δίνη της πολύπλευρης κρίσης, στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας.

Ο αναχωρητισμός στα δύσκολα δεν είναι χαρακτηριστικό της Αριστεράς, γεγονός το οποίο έχει αποδειχθεί στην ιστορική της πορεία μέχρι σήμερα. Το ιστορικό φορτίο που έχουμε επωμισθεί είναι βαρύ, αλλά οφείλουμε να τα καταφέρουμε. Πώς; Με μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία και με ένα κόμμα ανοικτό, που συμμετέχει στα κοινωνικά κινήματα, «ακούει» την κοινωνία, «αναλύει», «διαλύει το παλιό» και κυρίως «συνθέτει». Ένα κόμμα «ριζωμένο» στην κοινωνία, που μιλά με ειλικρίνεια και για τα δύσκολα, που επικοινωνεί και συνδιαμορφώνει το πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης.

Η πορεία προς το 2ο Συνέδριο και ο προσυνεδριακός διάλογος είναι ευκαιρία για μια ουσιαστική συζήτηση για τον ρόλο του κόμματος στις νέες συνθήκες και στη νέα πραγματικότητα. Είναι αναγκαίο να τεθούν και να απαντηθούν ερωτήματα όπως:

Υπάρχει κοινωνική ανάγκη σήμερα για ένα κόμμα «καθαρό», «αριστερό», οχυρωμένο πίσω από την ασφάλεια της ιδεολογικής καθαρότητας, με καταγγελτικό λόγο, ή για ένα κόμμα ικανό να εμπνεύσει, να ενώσει και να κινητοποιήσει τον λαό για μια δημιουργική πορεία εξόδου της χώρας μας από την επιτροπεία, δημιουργώντας το όραμα για μια κοινωνία Δικαιοσύνης, Ισότητας και Αλληλεγγύης;

Σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, που οι γεωπολιτικές εξελίξεις είναι συνεχείς, σε μια Ευρώπη που ψάχνει την ταυτότητά της, όντας μακριά από τις θεμελιώδεις αξίες της, της Δημοκρατίας, της Αλληλεγγύης και του Κοινωνικού κράτους, η επιτυχία της Αριστεράς στην Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη δημοκρατικών εξελίξεων και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Αν και η Δημοκρατία σήμερα είναι το κύριο ζητούμενο σε παγκόσμιο επίπεδο, οφείλουμε να την κάνουμε κανόνα στην εσωκομματική λειτουργία και να την εφαρμόζουμε στην πράξη, όχι μόνο στα λόγια.

Εσωκομματική Δημοκρατία σημαίνει σεβασμός της άλλης άποψης, αξιοκρατία, λειτουργία ιδεολογικών ρευμάτων, όχι μηχανισμών και κύρια σύνθεση, με παράλληλο σεβασμό και υλοποίηση της δημοκρατικά ειλημμένης απόφασης.

Εξίσου σημαντικό στην πορεία προς το Συνέδριο, που διοργανώνεται σε συνθήκες σταδιακής σταθεροποίησης της οικονομίας και επιστροφής της χώρας μας στην κανονικότητα, είναι το «πράσινο» στη σημαία του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο δυστυχώς, τείνουμε να ξεχνάμε. Να γίνει επιτέλους πράξη η ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης στην πολιτική και αναπτυξιακή μας πρόταση.

Η υλοποίηση περιβαλλοντικής πολιτικής σε συνθήκες κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης αποτελεί μία σοβαρή πρόκληση. Στόχος της κυβέρνησής μας πρέπει να είναι η ανατροπή των επιβλαβών για το περιβάλλον μνημονιακών πολιτικών και η άμεση θέσπιση διατάξεων και πρακτικών για την αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος.

Η διάσταση της κλιματικής αλλαγής και οι επιπτώσεις της, μέγα παγκόσμιο ζήτημα σήμερα, επιδρά σε όλη τη σφαίρα των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, από την οικονομία μέχρι και τη μετανάστευση. Είναι σημείο συνεργασίας, φέρνει κοντά λαούς και κράτη. Η Αριστερά πρέπει να είναι πρωτοπόρα και σε αυτήν τη μάχη. Άλλωστε η δράση του κόμματός μας στα περιβαλλοντικά κινήματα και στην Ελλάδα έχει μακρά ιστορία, πολύ πριν ευαισθητοποιηθούν άλλες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις.

Απαιτείται επομένως, στόχευση, σχεδιασμός, προγραμματισμός και ισχυρή βούληση επίτευξης ενός οργανωμένου σχεδίου για την υλοποίηση περιβαλλοντικών πολιτικών.

Χαρά Καφαντάρη, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας και μέλος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

http://www.avgi.gr/article/10842/7343546/-syntrophe-den-yparchei-dromos-ton-dromo-ton-phtiachneis-perpatontas

 

 

 

 

Άρθρο της Χ. Καφαντάρη στην ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (26.06.2016)

*Αναδημοσίευση από την «ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» (26.06.2016)

Στην Ελλάδα, την πλέον σεισμογενή περιοχή της Ευρώπης, η Πολιτική (Π.Π.) Προστασία αποτελεί κεντρική Υπηρεσία, τη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας (ΓΓΠΠ). Στόχος της ΓΓΠ.Π. είναι η προστασία πληθυσμών από φυσικές καταστροφές (σεισμοί, πλημμύρες, δασικές πυρκαγιές, κατολισθήσεις κ.λπ.), τεχνολογικές… Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου