Ο αγωγός EASTMED ένα έργο πρόκληση

Αναδημοσίευση άρθρου της βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Δυτικού Τομέα Αθήνας και αν. τομεάρχη Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ, από τα ενθέματα, εφημερίδα «Αυγή» 24.05.2020

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια οικονομική δύναμη, από τις μεγαλύτερες της υφηλίου. Η οικονομική της ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια βασίζεται στην εισαγωγή ενεργειακών πρώτων υλών. Το 2017 η ΕΕ εξαρτάτο κατά 55% από τις εισαγόμενες ενεργειακές ύλες. Την ίδια χρονιά το ποσοστό εξάρτησης από το εισαγόμενο αργό πετρέλαιο έφθασε το ποσοστό ρεκόρ του 86,7% ενώ η εξάρτηση από εισαγόμενο φυσικό αέριο ήταν 74,3%. Κύριες πηγές τροφοδοσίας είναι η Ρωσία, οι χώρες της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου και η Νορβηγία. Πολλές από τις χώρες που προμηθεύουν την Ευρώπη με πρώτες ύλες είτε είναι μακριά, είτε βρίσκονται σε ασταθείς περιοχές. Έτσι, αυξάνεται το κόστος, λόγω των υψηλών ναύλων και ασφαλίστρων. Συγχρόνως αυξάνονται και οι κίνδυνοι, δημιουργώντας σημαντικούς παράγοντες ανασφάλειας στον ομαλό εφοδιασμό.

Η ενεργειακή δίψα της ΕΕ είναι γνωστή. Τα τελευταία χρόνια η ΕΕ προσπαθεί να εξασφαλίσει αφενός την ενεργειακή ασφάλεια της ένωσης και αφετέρου να διαφοροποιήσει ακόμα περαιτέρω την προμήθεια των ενεργειακών ορυκτών, αλλά και των οδεύσεων εφοδιασμού. Μέσα στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και ο αγωγός φυσικού αερίου γνωστού με τον όνομα eastmed.  Όπως τονίζει, χαρακτηριστικά, ένας από τους μεγάλους συμμετέχοντες της κοινοπραξίας «ο αγωγός east-med συνδέει την Ευρώπη με νέες ενεργειακές πηγές».  Μπορεί η συμμετοχή του αγωγού east-med να είναι περιορισμένη στην συνολική κατανάλωση της ΕΕ, αφού μεταφέρει μόνο 10 bcmαπό τα 450 bcm της κατανάλωσης της ΕΕ, αλλά η κατασκευή του, ουσιαστικά, σηματοδοτεί  την διαφοροποίηση των πηγών και των οδεύσεων  προμηθείας φυσικού αερίου στην ΕΕ.

Ο σχεδιασμός είναι για έναν αγωγό μήκους 1900km (1300km υποθαλάσσια  + 600km σε ξηρά.) Τα τμήματα της διαδρομής που ακολουθείται είναι:

  • 200 km υποθαλάσσιου αγωγού από τις ενεργειακές πηγές της Αν. Μεσογείου μέχρι την Κύπρο. Στην Κύπρο θα εγκατασταθεί και σταθμός συμπίεσης για τον έλεγχο της ροής.
  • 700 km υποθαλάσσιου αγωγού από Κύπρο μέχρι την ανατολική άκρη της  Κρήτης, όπου θα εγκατασταθεί και άλλος σταθμός συμπίεσης.
  • 400 km υποθαλάσσιου αγωγού που θα συνδέει την Κρήτη με την ηπειρωτική Ελλάδα &
  • 600 km χερσαίου  αγωγού που θα διασχίζει την ηπειρωτική Ελλάδα μέχρι την Θεσπρωτία. Ο σταθμός συμπίεσης εδώ θα είναι το σημείο σύνδεσης με τον αγωγό Poseidon που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο στην Ιταλία.

Στην Ανατολική Μεσόγειο θα διασχίζει το βαθύτερο σημείο 3,544 m του Αιγαίου Πελάγους, ενώ ο αγωγός θα είναι αγκυρωμένος στα πρανή της ηπειρωτικής κατωφέρειας σε βάθος περίπου 3.000 m. Αποτελεί ένα τεχνικό σχέδιο πρόκληση, αφού πρόκειται για ένα από τους μεγαλύτερους αγωγούς παγκοσμίως. Τεχνικά, είναι ο μεγαλύτερος, σε μήκος,  αγωγός φυσικού αερίου.  Είναι επίσης ένας από τους πολύ λίγους αγωγούς πετρελαίου ή φυσικού αερίου που θα βρίσκεται σε τέτοια, μεγάλα, βάθη θαλάσσης. Η σύγκριση του κόστους κατασκευής ενός τέτοιου αγωγού με άλλους αγωγούς που κατασκευάζονται τώρα, δεν είναι δικαιολογημένη. Για παράδειγμα ο αγωγός nordstream2 που θα εφοδιάζει την κεντρική Ευρώπη με ρωσικό φυσικό αέριο, θα διασχίζει την Βαλτική θάλασσα. HΒαλτική είναι,  και αυτή, μια κλειστή θάλασσα, μέσου βάθους 55 μέτρων με μέγιστο βάθος τα 459 μέτρα. Ο αγωγός nordstream2 θα κατασκευαστεί ή θα αγκυρωθεί  σε βάθη 15-210 μέτρων.

Στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν έχει αρχίσει η παραγωγή φυσικού αερίουπου θα τροφοδοτεί τον αγωγό. Μόλις τον Δεκέμβριο του 2019 η Noble ανακοίνωσε την έναρξη εργασιών στο κοίτασμα Λεβιάθαν. Στα υπόλοιπα κοιτάσματα Κύπρου και Ισραήλ, που μέχρι σήμερα σχεδιάζεται να τροφοδοτούν των αγωγό, δεν έχουν αρχίσει ακόμα οι εργασίες εξόρυξης.

Η κατασκευή ενός τέτοιου έργου, όπως ο αγωγός eastmed, έχει προφανή γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα για την Ελλάδα, αφού αμφισβητεί την αποκλειστικότητα της Τουρκίας σαν πύλη εισόδου φυσικού αερίου στην Ευρώπη.  Δεν σταματά βέβαια στην υπογραφή μιας σύμβασης καλών προθέσεων. Χρειάζεται την προώθηση λύσεων σε πολύ σημαντικά θέματα:

Τεχνικά προβλήματα:Τα μεγάλα βάθη αγκύρωσης του αγωγού σε σημεία της διαδρομής, απαιτεί την ανάπτυξη όλων των διαθέσιμων τεχνικών δυνατοτήτων   των κατασκευαστικών οίκων. Η γεωλογία της περιοχής, με την αυξημένη ηφαιστειότητα και σεισμικότητα των περιοχών που διανύει ο αγωγός, το ωκεανογραφικό καθεστώς, όπως η ύπαρξη θαλάσσιων ρευμάτων, ρευμάτων θολερότητας ή ακόμα και ρευμάτων αγωγιμότητας, προσθέτουν ιδιαίτερα προβλήματα. Ενδεικτικά αναφέρονται: τα ρεύματα θολερότητας (υποθαλάσσιες κατολισθήσεις) αποτελούν τον κύριο κίνδυνο καταστροφής υποθαλάσσιων καλωδίων και υποθαλάσσιων αγωγών, ενώ η αυξημένη αλατότητα της Ανατολικής Μεσογείου (3,8% μεγαλύτερη από του Ατλαντικού) δημιουργούν επιπρόσθετα τεχνικά προβλήματα. Η επιλογή κατάλληλων υλικών υψηλής αντοχής στην διάβρωση Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη.

Χρηματοδότηση:Η εξασφάλιση της χρηματοδότησης είναι από τα πιο σημαντικά προβλήματα. Αν και το έργο έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο των PCI (έργα κοινού ενδιαφέροντος της ΕΕ) η συνέχεια της χρηματοδότησης δεν είναι εξασφαλισμένη και εκφράζονται πολλές αμφιβολίες ακόμα και από τον φιλοκυβερνητικό τύπο. Υπενθυμίζεται ότι, το 2021 αναμένεται να σταματήσει η χρηματοδότηση έργων ορυκτών καυσίμων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Γεωπολιτικά:Είναι σαφές ότι το έργο έχει μεγάλη γεωπολιτική και γεωστρατηγική σημασία, αναβαθμίζοντας τον ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή, καθιστώντας την, μαζί με τα άλλα έργα που γίνονται (αναβάθμιση Ρεβυθούσας, σταθμός αερίου στην Αλεξανδρούπολη, ελληνοβουλγαρικός αγωγός διπλής κατεύθυνσης κλπ), σαν σημαντικό ενεργειακό κόμβο στην Νότια Ευρώπη. Η σημασία του αγωγού  eastmed δεν είναι σημαντική μόνο για την Ελλάδα αλλά για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αφού βγάζει από την ενεργειακή απομόνωση την Κύπρο. Βέβαια μένουν ανοικτά προβλήματα, όπως ο καθορισμός της ΑΟΖ του κράτους της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, η βελτίωση των σχέσεων Ισραήλ- Αιγύπτου για τα οποία πρέπει να συνεχιστούν οι επαφές και οι συζητήσεις,

Διεθνείς συμβάσεις και διασυνοριακά προβλήματα:Το έργο βρίσκεται μέσα στις θάλασσες της Ελλάδας, του Ισραήλ και της Κύπρου. Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις ενός τέτοιου έργου δεν αφορούν ένα μόνο κράτος αλλά έχουν διασυνοριακή επιρροή. Πέρα από την πλήρη εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας είναι αναγκαίο να εφαρμοσθεί πλήρως τόσο η διεθνής όσο και η ευρωπαϊκή νομοθεσία. Σε αντίθεση με άλλες χώρες, η χώρα μας έχει υπογράψει και επικυρώσει σημαντικές διεθνείς συνθήκες όπως εκείνη του Δικαίου της Θάλασσας και έχει ενσωματώσει στο Εθνικό δίκαιο και την οδηγία 30 της ΕΕ, για την εκπόνηση μελετών και σχεδίων περιβαλλοντικής προστασίας από τις υπεράκτιες εξορύξεις υδρογονανθράκων. Όμως, αν και έχει υπογράψει την σύμβαση της Βαρκελώνης για την προστασία της Μεσογείου, όπως αναφέρεται σε σχετική έκθεση της ΕΕ, τον Σεπτέμβριο του 2019,  δεν έχει επικυρώσει ορισμένα πρωτόκολλά της όπως,  τα πρωτόκολλα 7 για την βιοποικιλότητα και τις ειδικά προστατευόμενες περιοχές, 8 για τις υπεράκτιες δραστηριότητες και 9 για την ολοκληρωμένη διαχείριση παράκτιων ζωνών. Επίσης, στην ίδια έκθεση αναφέρεται ότι δεν έχει επικυρωθεί το πρωτόκολλο για τη στρατηγική περιβαλλοντική εκτίμηση της σύμβασης του Espoo. Σύμφωνα με αυτήν εγείρονται σημεία γνωστοποίησης και δημόσιας, ίσως και διεθνούς, διαβούλευσης όταν ένα έργο έχει διασυνοριακές περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Η κλιματική κρίση που βιώνουμε σήμερα βάζει νέα δεδομένα και πολιτικές. Οι νέες απαιτήσεις βάζουν νέους κανόνες και κατευθύνσεις με  κύρια προσπάθεια να γίνεται στην κατεύθυνση της μείωσης εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.Η απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα είναι ένας στόχος στο πλαίσιο της νέας Πράσινης συμφωνίας της ΕΕ. Η μεταβατική εποχή στην πορεία προς τη νέα πραγματικότητα μηδενικών εκπομπών άνθρακα θεωρεί ως  κύριο καύσιμο μετάβασης το φυσικό αέριο.  Όπως αναφέρεται και παραπάνω το έργο του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου eastmed έχει εξαιρετική συμβολή στην γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας μας και της περιοχής συνολικά. Η επικύρωση από  μέρους μας της σχετικής σύμβασης, ανοίγει δρόμους για την περιφερειακή  και διεθνή συνεργασία. Η ευκαιρία αυτή δεν πρέπει να αφεθεί στην τύχη της και τελικά ο αγωγός να ανοίξει τους δρόμους για την εδραίωση  πολύπλευρης συνεργασίας και ειρηνικής συνύπαρξης των λαών της περιοχής.

 

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ!

Αναδημοσίευση άρθρου από την εφημερίδα «Αυγή», Κυριακή 16/2/2020.

Περιδιαβάζοντας τις συλλογές των μουσείων της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης, ο επισκέπτης χαίρεται την γνωριμία του με τα έργα  των μεγάλων κλασσικών  καλλιτεχνών. Ο επισκέπτης γίνεται μύστης της καλλιτεχνικής αξίας των μεγάλων δασκάλων. Θαυμάζει την αρτιότητα και φυσικότητα που χαρίζει στους ήρωες  του  ο χρωστήρας του Ρέμπραντ, τους χρωματικούς ακροβατικούς εντυπωσιασμούς  στα δειλινά του Κόνσταμπλ ή του Τέρνερ, αλλά και τις φιγούρες του Άβερκαμπ που πατινάρουν στα παγωμένα κανάλια της Ολλανδίας. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Η απατηλή λάμψη της ανάπτυξης

Αναδημοσίευση άρθρου από την εφημερίδα Αυγή, την Κυριακή 29.09.2019

Η συρρίκνωση των μισθών σε επίπεδα προ 2018 και η δυνατότητα συνεχούς μεταβλητότητας των ΣΣΕ μόνο ανάπτυξη δεν μπορούν να σημαίνουν, παρά αποδυνάμωση του πολύπαθου κοινωνικού κράτους

Της Χαράς Καφαντάρη*

Η κυβέρνηση δεν άργησε να εκδηλώσει τις προθέσεις της. Πριν ακόμη κλείσει η Βουλή τον Αύγουστο, με ξαφνική πρωτοβουλία του υπουργού Εργασίας, κατατέθηκαν μέτρα για αναιτιολόγητες απολύσεις, εργολαβικούς εργαζόμενους, ελαστικότητα, προεξαγγέλλοντας αυτό που θα επακολουθούσε στο αναπτυξιακό νομοσχέδιο, το οποίο θα προσπαθήσουμε ν’ αναλύσουμε στο παρόν άρθρο.

Κατά τον ΟΟΣΑ, μια οικονομία είναι ελαστική όταν η αποκεντρωμένη λειτουργία της επιτρέπει την ενσωμάτωση του ανταγωνισμού στην πιο ακραία μορφή του, δηλαδή την απορρύθμιση των κανόνων, ή, ακόμα καλύτερα, όταν επιτρέπει μια γρήγορη προσαρμογή των τιμών και της ποιότητας.

Η αποδοχή των κανόνων του φιλελευθερισμού στην αγορά εργασίας κερδίζει συνεχώς έδαφος (η δυσκολία ύπαρξης κανόνων, που βαραίνει την ελεύθερη ρύθμιση της απασχόλησης, τοποθετεί τις ΗΠΑ στην πρώτη γραμμή των ελαστικών χωρών) και φυσικά αποσταθεροποιεί τη σχέση με την απασχόληση, δηλαδή το σύστημα τιμών των μισθών δεν απορροφά τα σοκ από την ανάπτυξη της απασχόλησης.

Άρα, η ελαστικότητα των μισθών είναι τελείως διαφορετική, βλέπε αντίθετη με τη σταθερότητα της απασχόλησης. Η αύξηση της ελαστικότητας των μισθών σε χώρες με μείωση της ελαστικότητας απασχόλησης είναι πιο εγγυημένη σε συστήματα οργανωμένα γύρω από ένα δυνατό κοινωνικό σύμφωνο. Τη θέση των ΗΠΑ ως πρώτης στην ελαστικοποίηση χώρας έχουν στον νου τους οι συντάκτες του νομοσχεδίου «περί ανάπτυξης» και έχουν βάλει στο στόχαστρο τις κλαδικές ΣΣΕ και ό,τι τις προστατεύει, δηλαδή τον θεσμό της Διαιτησίας.

Με τις κλαδικές ΣΣΕ, θεμέλιο λίθο όλων των παραπάνω, τίθενται οι μισθολογικοί και μη όροι για τους εργαζόμενους ενός κλάδου, που μόνο να βελτιωθούν μπορούν.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ επιχειρήσεων σε κάθε κλάδο οικονομικής δραστηριότητας οφείλει να γίνεται βελτιώνοντας τα παραγόμενα προϊόντα και όχι στο επίπεδο μείωσης των μισθών. Αυτό που προτείνεται στο νομοσχέδιο, δηλαδή η εξαίρεση των επιχειρήσεων από τις κλαδικές ΣΣΕ, μπορεί να συμβαίνει μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και όχι όπως περιγράφονται σε αυτό, δηλαδή μόνο οι επιχειρήσεις που έχουν κάνει αίτηση για πτώχευση να εξαιρούνται. Αλλά αυτές είναι σχεδόν το σύνολο των επιχειρήσεων. Επιπλέον πολλές επιχειρήσεις μπορούν να επικαλεστούν οικονομικά προβλήματα.

Σε ό,τι αφορά στις ρήτρες, όμως, εξαίρεσης που εισάγει το νομοσχέδιο από κλαδικές ΣΣΕ, θα μπορούσε να συμβαίνει σε μια χώρα όπου υπάρχει ένα ισχυρό σύστημα διαπραγματεύσεων. Στη χώρα μας αυτό δεν συμβαίνει ή μάλλον είχε αρχίσει να θεμελιώνεται επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακόμη είναι ασύμβατες με τα δεδομένα της εργασίας και της οικονομίας, λόγω κατάρρευσης της εσωτερικής ζήτησης. Και αυτό εξηγείται γιατί η μείωση των μισθών, λόγω εξαίρεσης από τις κλαδικές ΣΣΕ, θα οδηγήσει σε μείωση του τζίρου των επιχειρήσεων αυτών καθεαυτών, αλλά και των εργαζόμενων σε αυτές.

Η πολιτική στόχευση της Ν.Δ. είναι παραπάνω από σαφής: θέλει να μετατρέψει της χώρα σε μια τεράστια ειδική οικονομική ζώνη, σε μια χώρα μικρού εργασιακού κόστους. Μια πολιτική που μόνο ανάπτυξη δεν προοιωνίζεται, παρά μόνο συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους.

Δικαιώνεται ο ΣΕΒ

Ο πραγματικός εμπνευστής του νομοσχεδίου, ο ΣΕΒ, τώρα δικαιώνεται. Σε πρώτο επίπεδο, αυτό της εξαίρεσης των επιχειρήσεων, ο αριθμός των οποίων είναι μεγάλος, τόσο που η λειτουργία των κλαδικών ΣΣΕ θα διαλύεται, μια και είναι παγκοίνως γνωστό το πόσο εύθραυστη είναι η βιωσιμότητά τους, λόγω των μνημονιακών μέτρων. Η εξαίρεση αυτή δε, φτάνει, με τη «βοήθεια» υπουργικής Απόφασης, και επεκτείνεται στις κλαδικές ΣΣΕ, ακόμα και αν αυτές δεν έχουν προηγουμένως εξαιρεθεί. Εντέχνως το ν/σ με την υπουργική Απόφαση εξειδικεύει κάθε λεπτομέρεια και μπορεί να επιβληθεί εξαίρεση.

Και σε δεύτερο επίπεδο, δικαιώνεται η συνταγματική αποθεμελίωση (κατάργηση της ευνοϊκότερης ρύθμισης και της συλλογικής αυτονομίας), αλλά βασικότερα εξαϋλώνεται ο βασικός εγγυητικός χαρακτήρας της Διαιτησίας, που από το 1990 αποτελεί κόκκινο πανί για τον ΣΕΒ. Για να κάνουμε τον συνήγορο του διαβόλου, είναι αλήθεια ότι στην Ε.Ε. δεν υπάρχει μονομερής προσφυγή, αλλά στην Ελλάδα υφίσταται ιδιαιτερότητα που το επιτρέπει καθώς η συνταγματικότητά της έχει επιβεβαιωθεί, από την με αρ. 25/2014 Απόφαση του Αρείου Πάγου και τη με αρ. 2307/2014 Απόφαση του ΣτΕ (δικαίωμα μονομερούς προσφυγής, άρθρο 22 παρ. 2 του συντάγματος).

Ο στόχος είναι φανερός, καταργείται εν τοις πράγμασι, όπως είπαμε και στην αρχή, ο κατώτερος μισθός μέσα από την «ελευθεριότητα» των κλαδικών ΣΣΕ και τη μνημονιακή απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Η συρρίκνωση των μισθών σε επίπεδα προ 2018 και η δυνατότητα συνεχούς μεταβλητότητας των ΣΣΕ μόνο ανάπτυξη δεν μπορούν να σημαίνουν, παρά αποδυνάμωση του πολύπαθου κοινωνικού κράτους.

* Η Χαρά Καφαντάρη είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Δυτικού Τομέα Αθηνών

 

Η Αντιπολίτευση ζει μέσα στο «παραμύθι» της…

Αναδημοσίευση άρθρου από την Εφημερίδα «Αυγή».

Πηγή: https://www.avgi.gr/article/10811/9660506/e-antipoliteuse-zei-mesa-sto-paramythi-tes-

Η Αντιπολίτευση ζει μέσα στο «παραμύθι» της…

Τέσσερα χρόνια τώρα, που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και το μιντιακό σύστημα που τη στηρίζει έχουν αποδοθεί σε μια απέλπιδα προσπάθεια υπονόμευσης και απονομιμοποίησης. Κύρια όπλα τους, η συνεχής καταστροφολογία, η κατασυκοφάντηση προσώπων και καταστάσεων και η δημιουργία fake news.

Στην αρχή όλα ήταν εύκολα. Οι πολιτικοί «αναλυτές» της αντιπολίτευσης και των ακολούθων της προέβλεπαν καθημερινά «τις επτά πληγές του Φαραώ» στοχεύοντας στην κατατρομοκράτηση των πολιτών. Αρχικά, είχαμε τη θεωρία της «αριστερής παρένθεσης». Πότε δεν κλείνει η αξιολόγηση, πότε έρχεται η εφαρμογή του κόφτη, πότε κόβονται οι συντάξεις και στο τέλος προέβλεψαν ότι δεν θα έχουμε καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια και εισερχόμαστε σε νέο Μνημόνιο. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Πολιτική Προστασία, η επόμενη μέρα…

Αναδημοσίευση άρθρου της Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθήνας και Προέδρου της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, Χαράς Καφαντάρη, στην Εφημερίδα Αυγή, 01.08.2018

Να δούμε την Πολιτική Προστασία ως μια «ομπρέλα» που συντονίζει φορείς του Δημοσίου, από το ΕΚΑΒ μέχρι το Λιμενικό και τον ΟΑΣΠ

Της Χαράς Καφαντάρη*

Η πρόσφατη ανείπωτη καταστροφή, πρώτα από όλα σε ανθρώπινες ζωές, από τη δασική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής, δημιουργεί νέα καθήκοντα και νέες ευθύνες.

Συμπεράσματα θα υπάρξουν, ευθύνες θα αποδοθούν, ένα όμως είναι σίγουρο. Με το βλέμμα στο μέλλον, πρέπει πλέον να πάρουμε εκείνα τα μέτρα, να σχεδιάσουμε σε όλα τα επίπεδα, έτσι ώστε να μην ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές.

Ένα στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης δεκαετιών στην Ελλάδα και στον τομέα της πολεοδόμησης, του σχεδιασμού, του εύκολου κέρδους και της οικονομίας της “αρπαχτής”, πρέπει να αποτελέσει παρελθόν. Οι νέες συνθήκες, όπως το παγκόσμιο πλέον ζήτημα της κλιματικής αλλαγής, οι στόχοι του ΟΗΕ για τη βιώσιμη ανάπτυξη, πρέπει να αποτελούν σταθερό οδηγό στο νέο μοντέλο ανάπτυξης που απαιτείται. Το εθνικό σχέδιο προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή, που έχει ψηφισθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο περιέχει προτάσεις οι οποίες πρέπει να εξειδικευτούν στα περιφερειακά σχέδια κάθε περιοχής της χώρας μας.

Όπως ανέφερε πρόσφατα στην επίσκεψή του στην Ελλάδα και ο Ευρωπαίος επίτροπος κ. Στυλιανίδης, η κλιματική αλλαγή δεν είναι “fake news”. Παραδείγματα πολλά σε παγκόσμιο επίπεδο,όπως στη Σουηδία με τις πρόσφατες πυρκαγιές, στον Καναδά με την απότομη αύξηση της θερμοκρασίας, που είχε και ανθρώπινα θύματα, κ.ά. Να μην αναφέρουμε τις φωτιές στην Πορτογαλία το 2017 και γενικότερα τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα μεσογειακά οικοσυστήματα.

Η εποχή μας είναι η εποχή της κλιματικής αλλαγής που επελαύνει. Η κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με όλα τα μοντέλα έχει αυξητικές τάσεις τόσο στη συχνότητα όσο και στη σφοδρότητα ακραίων καιρικών φαινομένων, που με τη σειρά τους μπορούν να αυξήσουν τη συχνότητα και τη σφοδρότητα πλημμυρών και δασικών και περιαστικών πυρκαγιών.

Όταν λοιπόν τα ακραία καιρικά φαινόμενα, συνέπεια και της κλιματικής αλλαγής, συναντούν πόλεις χτισμένες άναρχα, χωρίς σχέδιο και κανόνες, το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Τέτοιες περιπτώσεις είναι η Μάνδρα και το Μάτι. Όμως η αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών δεν είναι κάτι το καινούργιο. Διότι φυσικές καταστροφές, πέραν των πυρκαγιών, των πλημμυρών, είναι και οι σεισμοί, οι κατολισθήσεις, οι περιβαλλοντικές ρυπάνσεις, τα τεχνολογικά ατυχήματα, οι επιδημίες κ.ά.

Κεντρικό ρόλο στη διαχείριση και βέβαια την πρόληψη των φυσικών καταστροφών αποτελεί ο θεσμός της Πολιτικής Προστασίας (Π.Π.).

Ιστορικά αναφέρουμε ότι το 1995, όταν συστάθηκε η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας – ΓΓΠΠ (Ν. 2344/95), υπήχθη στο υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, το 2009 (Π.Δ. 184/2009) μεταφέρθηκε στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ενώ το 2012 (Π.Δ. 101/2012) το Π.Σ. υπήχθη στη ΓΓΠΠ. Με τον νόμο της συγκυβέρνησης Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ (ν. 4249/2014) περί αναδιοργάνωσης Ελληνικής Αστυνομίας και Πυροσβεστικού Σώματος, το Κέντρο Επιχειρήσεων Πολιτικής Προστασίας υπήχθη στο Πυροσβεστικό Σώμα.

Όπως ορίζεται από τον ν. 3013/2002, “Πολιτική Προστασία είναι η λειτουργία του κράτους που αποβλέπει στην προστασία της ζωής, της υγείας και της περιουσίας των πολιτών από φυσικές, τεχνολογικές και λοιπές καταστροφές, που προκαλούν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης κατά τη διάρκεια της ειρηνικής περιόδου, καθώς και στη μέριμνα για υλικά και πολιτιστικά αγαθά, πλουτοπαραγωγικές πηγές και υποδομές της χώρας, με στόχο την ελαχιστοποίηση των συνεπειών των καταστροφών”.

Η αντιμετώπιση όλων των έκτακτων γεγονότων από την πλευρά της Π.Π. απαιτεί σχεδιασμό, που βασίζεται:

* Στην αναγνώριση κινδύνων – προετοιμασία – ενημέρωση – εκπαίδευση πολιτών.

* Στην πρόληψη – μετριασμό επιπτώσεων.

* Στην ετοιμότητα – αντιμετώπιση.

* Στην αποκατάσταση.

Ο σχεδιασμός και οι δράσεις της Π.Π. αναπτύσσονται κυρίως σε επίπεδο Περιφερειών και δήμων, ως εκ τούτου οι κύριοι φορείς Π.Π. είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση α’ και β’ βαθμού.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό η Πολιτική Προστασία πρέπει να αναγνωρίσει τους σημαντικούς κινδύνους από φυσικές καταστροφές, να εκπονήσει τα αναγκαία επιχειρησιακά και άλλα σχέδια, να σχεδιάσει τις ασφαλείς, κατά περίπτωση, οδεύσεις, να οργανώσει τους ελεύθερους χώρους όπου θα εγκατασταθούν καταυλισμοί, αφού έχει καταγράψει και τις αίθουσες πολλαπλών χρήσεων (γυμναστήρια – σχολεία), ώστε να είναι έτοιμη με το υπάρχον ανθρώπινο δυναμικό και τους εθελοντές να αντιδράσει στις προκλήσεις της στιγμής.

Οι σύγχρονες συνθήκες και μετά την πρόσφατη καταστροφή στην ανατολική Αττική καθιστούν επιτακτική την ανάγκη περαιτέρω αναβάθμισης της ΓΓΠΠ. Ο εκσυγχρονισμός της, η προσαρμογή της στα σύγχρονα ευρωπαϊκά δεδομένα, η χρήση της νέας τεχνολογίας, τα μοντέλα έξυπνων πόλεων, η εκπαίδευση των πολιτών και μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, είναι βήματα που πρέπει άμεσα να πραγματοποιηθούν.

Το πολύ σημαντικό όμως είναι η διαδικασία λήψης απόφασης (ποιος τελικά αποφασίζει), ώστε η επέμβαση της Π.Π. να είναι άμεση και αποτελεσματική. Να δούμε την Π.Π. ως μια “ομπρέλα” που συντονίζει φορείς του Δημοσίου – από το ΕΚΑΒ μέχρι το Λιμενικό και τον ΟΑΣΠ. Να υπάρχει ένα κέντρο λήψης απόφασης στην αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών, όπου θα υπάρχει η πλήρης εικόνα, ενημέρωση και σχεδιασμός, πάντα με βάση τα σύγχρονα επιστημονικά και επιχειρησιακά δεδομένα και θα απαρτίζεται από άτομα με επιχειρησιακή και επιστημονική γνώση.

Πολλά μοντέλα Πολιτικής Προστασίας υπάρχουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σημειώνουμε ότι στη Μ. Βρετανία και την Ιταλία η Π.Π. υπάγεται απευθείας στον πρωθυπουργό, ενώ σε Γαλλία, Ολλανδία, Ουγγαρία, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία, Πολωνία, Γερμανία, Αυστρία στο υπουργείο Εσωτερικών. Το μοντέλο υπαγωγής της Π.Π. στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είναι ελληνική πρωτοτυπία.

Κοινό χαρακτηριστικό των ευρωπαϊκών πολιτικών Π.Π. είναι η θωράκιση των εθνικών τους αρχών Π.Π. με ισχυρά θεσμικά πλαίσια, έτσι ώστε κατά τη διαχείριση μιας κρίσης να λειτουργεί ένα κέντρο επιχειρήσεων σε εθνικό επίπεδο και ένα κέντρο λήψης αποφάσεων. Επίσης σημαντικό κοινό χαρακτηριστικό είναι η συστηματική χρήση των ασκήσεων σε όλα τα επίπεδα, ως εργαλείο, όχι μόνο ελέγχου, αλλά και προετοιμασίας και ενημέρωσης του κοινού.

Κλείνοντας, και με βάση την πρόσφατη τραγική εμπειρία στο Μάτι Αττικής και τα συμπεράσματα που προκύπτουν, άμεσα η Πολιτεία οφείλει να δράσει, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους. Απαιτείται σύγκρουση με μικρά και μεγάλα συμφέροντα και αντιλήψεις δεκαετιών. Το πολιτικό κόστος είναι ελάχιστο μπροστά στο κόστος της ανθρώπινης ζωής.

 

* Η Χαρά Καφαντάρη είναι γεωλόγος, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας

 

http://www.avgi.gr/article/10811/9071084/politike-prostasia-e-epomene-mera-#

 

Γυναίκες και ΜΜΕ. Καταπολέμηση στερεοτύπων λόγω φύλου

Αναδημοσίευση άρθρου της Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθήνας και Προέδρου της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, Χαράς Καφαντάρη, στην Εφημερίδα «Αυγή», 20.05.2018.

femme-libre (1)

 

Ακόμη και σε ενημερωτικές εκπομπές, όπου θα περιμέναμε μία διαφορετική εικόνα, βλέπουμε γυναίκες είτε ως «γλάστρες» συμπαρουσιάστριες δίπλα σε άνδρες παρουσιαστές είτε ως προσκεκλημένες σε πάνελ με λιγότερο χρόνο ομιλίας και περισσότερες διακοπές ως προς τους άνδρες προσκεκλημένους

Της Χαράς Καφαντάρη*

 

Τα ΜΜΕ διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των αντιλήψεων για το φύλο, ειδικά στους νέους και τις νέες που είναι περισσότερο δεκτικοί και λιγότερο επιφυλακτικοί στα μηνύματα που λαμβάνουν. Στη δική μας εποχή, του Διαδικτύου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα μέσα βρίσκονται στην κορύφωση της κυριαρχίας τους στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Η παραγωγή και αναπαραγωγή στερεοτυπικών συμπεριφορών ή στάσεων δεν είναι κάτι καινούργιο, όμως δεν είναι και κάτι που πρέπει να αφήσουμε να διαιωνίζεται.

Τη στιγμή που τα ΜΜΕ όχι μόνο αναδεικνύουν συγκεκριμένα κοινωνικά στερεότυπα, αλλά και ενισχύουν την προβολή τους σταθερά, είναι άτοπο να το θεωρούμε ζήτημα αμελητέας σημασίας.

Η τηλεόραση, το Διαδίκτυο και το ραδιόφωνο είναι τα κύρια μέσα ενημέρωσης και πλέον βρίσκονται σε κάθε σπίτι. Χρησιμοποιούνται όχι μόνο για την ψυχαγωγία και την ενημέρωση, αλλά πλέον και για την κοινωνικοποίηση (social media). Πρόκειται για μέσα που προβάλλουν έμφυλες σχέσεις εξουσίας και διαμορφώνουν συγκεκριμένα έμφυλα στερεότυπα.

Έχουμε δει εδώ και χρόνια, και δυστυχώς συνεχίζουμε να βλέπουμε καθημερινά, σε διάφορες εκφάνσεις του τηλεοπτικού κόσμου (σίριαλ, εκπομπές τύπου reality και talk show) να αποκτά ολοένα και πιο σταθερές βάσεις στην «τηλεοπτική παράδοση» ένα πρότυπο γυναίκας αφελούς και άβουλης, με κυρίαρχο -ορισμένες φορές και μοναδικό- μέλημά της την εξωτερική της εμφάνιση. Ένα πρότυπο γυναίκας άμυαλης και χωρίς ιδιαίτερα πνευματικά ενδιαφέροντα, αλλά αντικείμενο σεξουαλικού πόθου.

Αυτή η γυναίκα δεν έχει προσωπικότητα, δεν έχει άποψη πέραν των θεμάτων που αφορούν τη γυναικεία ομορφιά και την ενασχόληση με τη ζωή διάσημων -αν και όχι και ιδιαίτερα αξιόλογων- προσώπων. Δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει, αλλά και δεν την ενδιαφέρει να έχει, πολιτική άποψη, μεγάλους επαγγελματικούς στόχους και συνεπώς θέληση για μια ανεξάρτητη ζωή.

Ένα απλό παράδειγμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις θα δούμε έναν ανδρικό χαρακτήρα να επιδεικνύει εξαιρετικό δυναμισμό στην επαγγελματική του ζωή, να είναι ο μόνος που παράγει σε ένα σπίτι, να είναι ο λεγόμενος «κουβαλητής».

Σε αντίθεση με αυτό το θετικό για το ανδρικό φύλο στερεότυπο, θα δούμε τον αντίστοιχο γυναικείο ρόλο με εντελώς αρνητικό πρόσημο. Η γυναίκα είναι αυτή που συνήθως δεν εργάζεται και μάλιστα από επιλογή τις περισσότερες φορές, έχοντας ως μοναδική καθημερινή ασχολία τα κοινωνικά δρώμενα και το πώς θα ξοδέψει τα χρήματα που έχει αποσπάσει από τον άνδρα. Σημειωτέον ότι δεν είναι λίγες οι φορές που αυτή η πρακτική των γυναικών, της απόσπασης χρημάτων από τον άνδρα, γίνεται με δόλιο και πρόστυχο τρόπο.

Ακόμη και σε ενημερωτικές εκπομπές, όπου θα περιμέναμε μία διαφορετική εικόνα, βλέπουμε γυναίκες είτε ως «γλάστρες» συμπαρουσιάστριες δίπλα σε άνδρες παρουσιαστές είτε ως προσκεκλημένες σε πάνελ με λιγότερο χρόνο ομιλίας και περισσότερες διακοπές ως προς τους άνδρες προσκεκλημένους. Για να μην αναφερθούμε σε περιστατικά ωμής βίας κατά γυναικών, όπως χαστούκια και μπουγελώματα σε ενημερωτικές εκπομπές και μάλιστα μεγάλης ακροαματικότητας. Εδώ να σημειωθεί επίσης ότι η συμμετοχή των γυναικών στα διάφορα πάνελ των καναλιών είναι γύρω στο 10% (2% στη δημόσια τηλεόραση, ενώ στα ιδιωτικά 8%).

Ταυτόχρονα έχουν προβληθεί στην τηλεόραση αμέτρητα «ρεπορτάζ» σχετικά με τις ενδυματολογικές επιλογές των γυναικών πολιτικών, που παραπέμπουν και πάλι στο θέμα της εξωτερικής εμφάνισης ως κύριου μελήματος μιας γυναίκας, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε παρακολουθήσει συνεντεύξεις βουλευτριών, όπου οι περισσότερες ερωτήσεις που τους τίθενται έχουν να κάνουν με την προσωπική τους ζωή κι όχι με την πολιτική τους δράση.

Σε ό,τι αφορά τη διαφήμιση τα πράγματα μπορεί να είναι και χειρότερα. Παντού υπάρχουν διαφημίσεις και δυστυχώς οι περισσότερες χρησιμοποιούν το γυναικείο σώμα ως κύριο μέσο προώθησης των προϊόντων και έτσι καθίσταται αντικείμενο στη συνείδηση του θεατή. Η δεύτερη προσφιλής στους διαφημιστές εικόνα της γυναίκας είναι αυτή της νοικοκυράς. Στον χώρο αυτόν ο υποβιβασμός του γυναικείου φύλου, η καταστροφή της γυναικείας εκτίμησης και αυτοεκτίμησης, η ολοκληρωτική εν τέλει απαξίωσή της ίσως να φτάνει σε όρια ανεξέλεγκτα.

Η απάθεια και η αδιαφορία είναι η συνήθης αντίδραση της πλειονότητας των ανθρώπων. Πόσες φορές έχουμε ακούσει το επιχείρημα «εδώ ο κόσμος καίγεται» όταν αναφερόμαστε στο θέμα της προσβολής του γυναικείου φύλου από τα ΜΜΕ; Το λυπηρό είναι πως και μεγάλη μερίδα του γυναικείου πληθυσμού στέκει αδιάφορη παρ’ όλο που μπορεί να την αφορά άμεσα.

Ο υποβιβασμός της γυναίκας μέσω των διαμορφούμενων -αναχρονιστικών- προτύπων και της στρέβλωσης της φύσης και σεξουαλικότητάς της που προβάλλονται μέσα από τα ΜΜΕ έχουν ως αποτέλεσμα την υποβάθμισή της στη νοοτροπία, τον τρόπο σκέψης και τις στάσεις της κοινωνίας. Σύμφωνα με πολλές έρευνες, ένα άτομο που εκτίθεται περισσότερο σε βίαιες σκηνές στην τηλεόραση είναι πιο πιθανό να επιδεικνύει στο μέλλον μεγαλύτερη απάθεια σε περιστατικά βίαιης συμπεριφοράς.

Είναι, λοιπόν, εύλογο να υποθέσουμε ότι, αν ο απόλυτος υποβιβασμός του γυναικείου φύλου εδραιώνεται -έστω υποσυνείδητα- στην αντίληψη των ανθρώπων, ανδρών και γυναικών, τόσο πιο εύκολο θα είναι γι’ αυτούς να προχωρήσουν σε βίαιες πράξεις και αποδοχή αυτών χωρίς καμία αντίδραση αντίστοιχα.

Η ΓΓΙΦ και το ΚΕΘΙ έχουν προβάλει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες προτάσεις για την καταπολέμηση των στερεοτύπων λόγω φύλου. Πιο συγκεκριμένα έχουν προταθεί η ανάγκη το ΕΣΡ να μεριμνά για την εφαρμογή της έμφυλης ισότητας στα ΜΜΕ και η επανεξέταση του Ελληνικού Κώδικα Διαφήμισης και Επικοινωνίας με ένταξη νέου παραρτήματος που θα εξειδικεύει την παρουσίαση των διαφημίσεων με την οπτική του φύλου, η ισόρροπη συμμετοχή ανδρών και γυναικών στα όργανα των ΜΜΕ, η παρέμβαση στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο που αφορά τα ΜΜΕ για την κατοχύρωση της ισότητας και την υπέρβαση του σεξισμού.

Η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Βίας κατά των γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας, που κυρώθηκε στις 29 Μαρτίου από την ελληνική Βουλή, αναφέρεται επακριβώς στο άρθρο 17 σε αυτά τα ζητήματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θέσει ως βασική προτεραιότητά του την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας σε θέματα ισότητας. Επιδιώκει τη συνεργασία με όλους τους κοινωνικούς φορείς που προωθούν την έμφυλη ισότητα και με τους φορείς τους σχετικούς με τα ΜΜΕ. Έχει δεσμευτεί να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την καταπολέμηση των στερεοτύπων λόγω φύλου, αλλά και τη γενικευμένη νοοτροπία των μέσων που οδηγεί σε αναχρονιστικές αντιλήψεις και σεξισμό εις βάρος του γυναικείου φύλου. Ένα πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί ο νόμος που αναφέρθηκε.

Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι βασική προϋπόθεση όλων των καλών αλλαγών στην κοινωνία είναι πάντοτε η Παιδεία. Η προβολή στερεοτύπων από τα ΜΜΕ και η αποδοχή τους από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών είναι ένας ατέρμονος κύκλος δράσης και αντίδρασης. Γιατί, δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε δει ή ακούσει στα ΜΜΕ συναφείς απόψεις όχι από επαγγελματίες των μίντια, αλλά από απλούς ανθρώπους που έτυχε να βρεθούν στον δρόμο κάποιου ρεπόρτερ ή που παίρνουν μέρος σε κάποιο reality για νέους.

Άλλωστε όλα τα μέσα ενημέρωσης απαρτίζονται από ανθρώπους. Άνθρωποι προωθούν τα μηνύματα και άνθρωποι τα αποδέχονται. Με μια παιδεία στηριγμένη στις αρχές της ισότητας και της δημοκρατίας, που θα περιλαμβάνει εκπαιδευτικά προγράμματα που θα προάγουν τον περιορισμό των έμφυλων διακρίσεων και των σχέσεων εξουσίας ανάμεσα στα φύλα, την καταπολέμηση του σεξισμού όλων των ειδών και των στερεότυπων αντιλήψεων που διέπουν τους ρόλους και την εικόνα των δύο φύλων, μπορεί να επιτευχθεί μια «πρωτόγνωρη» για τα ελληνικά δεδομένα μεταποίηση της κυρίαρχης νοοτροπίας και στάσης της κοινωνίας.

Βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας και πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου. Το άρθρο αποτελεί εκτεταμένη γραπτή εκδοχή της ομιλίας της στη διημερίδα που συνδιοργάνωσαν το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής / Φύλου του ΣΥΡΙΖΑ και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) στις 28 και 29 Απριλίου

http://www.avgi.gr/article/10808/8913674/gynaikes-kai-mme-katapolemese-stereotypon-logo-phylou

 

ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΕ. ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ

Αναδημοσίευση άρθρου της Χαράς Καφαντάρη, Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθήνας και Προέδρου της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου,  στην εφημερίδα Αυγή την 14.01.2018 

Το αναπτυξιακό μοντέλο που προτείνουμε έχει βάση στην καινοτομία και σε επενδύσεις υψηλής προστιθέμενης αξίας. Συνδέει την έρευνα με την παραγωγή, ενώ διατίθεται για την έρευνα ποσοστό 1% του ΑΕΠ

Της Χαράς Καφαντάρη

Είναι γεγονός ότι η Ε.Ε. βρίσκεται σε κομβικό σταυροδρόμι όσον αφορά την πορεία της. Έχει δυστυχώς απομακρυνθεί από τις θεμελιώδεις αξίες και αρχές της. Τη δημοκρατία, το κοινωνικό κράτος, την πολιτική και οικονομική συνοχή της. Οι ανισότητες έχουν ενταθεί μεταξύ των χωρών της, καθώς και σε κάθε χώρα στο εσωτερικό της. Ο νεοφιλελευθερισμός και οι πολιτικές λιτότητας που κυριαρχούν, ειδικά την εποχή της μεγάλης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, από το 2009 και μετά, ενέτειναν αυτές τις ανισότητες. Οι ανισότητες στις περιφέρειες του Βορρά και των χωρών του Νότου έδωσαν έδαφος στην Ακροδεξιά και στον ευρωσκεπτικισμό. Το Βrexit γίνεται αφορμή για απόψεις που θέλουν περιορισμό ευρωπαϊκών πόρων για πολιτικές σύγκλισης των κρατών – μελών και σταθεροποίηση μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων. Οι παγκόσμιοι εμπορικοί και οικονομικοί ανταγωνισμοί, ειδικά μετά και την “επιθετική” είσοδο της Κίνας στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα, κάνουν αναγκαία την υιοθέτηση “επιθετικών” πολιτικών σύγκλισης μεταξύ των κρατών – μελών της Ε.Ε.

Η περιφερειακή πολιτική της Ε.Ε. είναι η βασική πολιτική επενδύσεών της. Το 1/3 περίπου του προϋπολογισμού της Ε.Ε. (351,8 δισ.) στοχεύει στις πολιτικές συνοχής για το διάστημα 2014-2020 με στόχο την πολιτική συνοχή. Το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοδοτήσεων στοχεύει στις αδύναμες χώρες μέσω των αντίστοιχων ευρωπαϊκών διαρθρωτικών και επενδυτικών ταμείων.

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή:

“Η περιφερειακή πολιτική παρέχει το απαραίτητο επενδυτικό πλαίσιο για την υλοποίηση των στόχων της στρατηγικής «Ευρώπη 2020» για έξυπνηβιώσιμη και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι πέντε στόχοι της Ε.Ε. για το 2020 είναι:

* Απασχόληση: απασχόληση 75 % των ατόμων ηλικίας 20-64 ετών

* Έρευνα και ανάπτυξη: 3% του ΑΕγχΠ της Ε.Ε. πρέπει να επενδύεται σε έρευνα και ανάπτυξη.

* Κλιματική αλλαγή και ενεργειακή βιωσιμότητα: Μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 20% από τα επίπεδα του 1990. Εξασφάλιση του 20% της ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Αύξηση κατά 20% της ενεργειακής απόδοσης.

* Εκπαίδευση: Μείωση των ποσοστών πρόωρης εγκατάλειψης του σχολείου κάτω από 10%.

* Καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού: Μείωση τουλάχιστον κατά 20 εκατομμύρια των ατόμων που βρίσκονται ή κινδυνεύουν να βρεθούν σε κατάσταση φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού.

Το κάθε κράτος – μέλος έχει υιοθετήσει τους δικούς του εθνικούς στόχους σε αυτούς τους τομείς”.

Όσον αφορά την Ελλάδα:

Με αισιοδοξία ότι το 2018 η χώρα μας θα βγει από τις μνημονιακές συμφωνίες και την επιτροπεία στην οποία βρίσκεται εδώ και επτά χρόνια, ως κύριος στόχος είναι δύο ζητήματα.

Η ανάπτυξη με προσέλκυση επενδύσεων και μέτρα ρύθμισης του χρέους.

Όσον αφορά τις επενδύσεις, αποτελεί βασική προϋπόθεση η αλλαγή του παραγωγικού αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας. Το μοντέλο χρόνων με υπερδανεισμό, με καταστροφή της παραγωγικής βάσης της χώρας, με εικονική ανάπτυξη σε όφελος των λίγων, ενώ ο παράγων άνθρωπος ήταν υποτιμημένος, μια και η ανεργία θέριεψε στο τέλος του 2014, ήταν γύρω στο 27%, πρέπει να γίνει παρελθόν.

Μιλάμε για ανάπτυξη με επίκεντρο τον άνθρωπο -εργαζόμενο, σε όφελος των δυνάμεων της εργασίας και στόχο την κάλυψή τους. Ανάπτυξη που το περιβάλλον είναι σε προτεραιότητα, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τη διάσταση της κλιματικής αλλαγής, παγκόσμιο πρόβλημα που η Ε.Ε. έχει ως προτεραιότητα, θέτοντας συγκεκριμένους στόχους και προτείνοντας συγκεκριμένες πολιτικές.

Έχει βάση η αισιοδοξία μας για το μέλλον;

Η ελληνική οικονομία παρουσιάζει στοιχεία ανάκαμψης.

Δεν είναι μόνο η υπερκάλυψη των στόχων που υπάρχουν λόγω του προγράμματος το οποίο υλοποιείται ως δέσμευση της χώρας. Είναι ότι σταθερά επανερχόμαστε σε συνθήκες κανονικότητας.

Την απάντηση για το πώς πάει η χώρα τη δίνουν οι αγορές. Τα επιτόκια ελληνικών ομολόγων έπεσαν κάτω από το 4% (συνθήκες 2006), γεγονός που δείχνει ότι η εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία σταδιακά αποκαθίσταται. Αυτό εκφράζουν και διεθνείς οίκοι, το δε Bloomberg αναφέρει ότι “τα ελληνικά ομόλογα είναι παγκόσμιοι πρωταθλητές στις αποδόσεις.”

Ζητούμενο, η έξοδος της Ελλάδας από τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής με παραπέρα μείωση επιτοκίων δανεισμού και δημιουργία αποθέματος – “μαξιλαριού”, ώστε να έχουμε καθαρή έξοδο στις αγορές.

Χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας είναι η αύξηση των επενδύσεων και η εξωστρέφεια. Έχουμε αύξηση εξαγωγών 8,6% σε ετήσια βάση, οι δε ξένες επενδύσεις στη χώρα μας αγγίζουν τα 4 δισ. το 2017. Το πρώτο δεκάμηνο έχουμε αύξηση του όγκου βιομηχανικής παραγωγής 4,7%. Ο δε Δείκτης Οικονομικού Κλίματος το πρώτο εντεκάμηνο του 2017 είναι ο υψηλότερος της τελευταίας τριετίας, ενώ το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 1,3% το τρίτο τρίμηνο του 2017.

Είναι σημαντικό ότι οι ιδιωτικοποιήσεις για τις οποίες δεσμεύτηκε η χώρα μας προχωρούν, με τελευταία την επένδυση στο Ελληνικό, καθώς εκδόθηκε το σχετικό Π.Δ., και αφορά μια συμβολική επενδυτική διαδικασία, στέλνοντας γενικότερα μήνυμα στους επενδυτές. Αλλά και οι λεγόμενες άυλες επενδύσεις προχωρούν: αναφέρω το σημαντικό επενδυτικό ενδιαφέρον για την έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων στον ελλαδικό θαλάσσιο και όχι μόνο χώρο, όπου μεγάλες εταιρείες επενδύουν.

Προτεραιότητα για τη χώρα μας αποτελεί ο τομέας της βιομηχανικής παραγωγής και μεταποίησης. Δίνονται κίνητρα μέσα από τον νέο Αναπτυξιακό Νόμο του 2016, καθώς και από την αξιοποίηση κονδυλίων του ΕΣΠΑ. Εδώ αναφέρουμε την πρωτιά της Ελλάδας σε απορροφησιμότητα του ΕΣΠΑ 2014-2020, την αξιοποίηση του πακέτου Γιούνγκερ (2η θέση πανευρωπαϊκά) και τα επενδυτικά σχέδια (831 τον αριθμό) που έχουν κατατεθεί στον νέο Αναπτυξιακό Νόμο του 2016 και τα οποία σταδιακά εγκρίνονται. Ο δε νέος Αναπτυξιακός Νόμος δίνει για μεγάλες επενδύσεις, άνω των 20 εκατ. σταθερό φορολογικό καθεστώς. Το θέμα της φορολογίας είναι σοβαρό για έναν υποψήφιο επενδυτή. Όπως σοβαρό ζήτημα είναι και η διαδικασία αδειοδοτήσεων, όπου με τον Νόμο 4442/2016 ισχύει νέο αδειοδοτικό καθεστώς, με απλοποίηση διαδικασιών και περιορισμό της γραφειοκρατίας, παράλληλα όμως με ένταση του ελεγκτικού μηχανισμού. Σημειώνουμε ότι μέχρι σήμερα έχουν ενταχθεί 20.000 επιχειρήσεις στο νέο σύστημα αδειοδοτήσεων.

Το αναπτυξιακό μοντέλο που προτείνουμε έχει βάση στην καινοτομία και σε επενδύσεις υψηλής προστιθέμενης αξίας. Συνδέει την έρευνα με την παραγωγή, ενώ διατίθεται για την έρευνα ποσοστό 1% του ΑΕΠ.

* Η Χαρά Καφαντάρη είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας, πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και της Βουλής

 

 

http://www.avgi.gr/article/10811/8646617/ependytike-politike-tes-e-e-kai-ellada

Ατμοσφαιρική ρύπανση, ένα σύγχρονο πρόβλημα

Αναδημοσίευση άρθρου της Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθήνας και Προέδρου της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, Χαράς Καφαντάρη, στην Αυγή, την 25.07.2017.

Η επιτυχής αντιμετώπιση των συνεπειών της ατμοσφαιρικής ρύπανσης είναι ένα σύνθετο πρόβλημα με πολλαπλές προκλήσεις. Χρειάζονται δράσεις και μέτρα που πρέπει να ληφθούν σε πολλούς τομείς

Η ατμοσφαιρική ρύπανση αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα για όλον τον πλανήτη και απειλεί ιδιαίτερα τις μεγαλουπόλεις. Οι αέριοι ρύποι μπορεί να εκπέμπονται είτε από ανθρωπογενείς , είτε από φυσικές αιτίες και μπορεί να είναι πρωτογενείς ρύποι που εκπέμπονται απευθείας ή να δημιουργούνται στην ατμόσφαιρα μετά από χημικές και καταλυτικές αντιδράσεις, ως δευτερογενείς ρύποι. Οι αέριοι έχουν αρνητικές επιδράσεις στη δημόσια υγεία, στα οικοσυστήματα, στον οικιστικό ιστό, αλλά και στο κλίμα. Οι κινήσεις των ανέμων μπορεί ακόμα να μεταφέρουν τους ρύπους σε μεγάλες αποστάσεις, και σε διασυνοριακό επίπεδο, επιδρώντας σε μεγάλες περιοχές. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου