Πάρκο Α. Τρίτσης, ανάσα αναπνοής στην πολύπαθη περιβαλλοντικά Δυτική Αθήνα

Τοποθέτηση της Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας και Προέδρου της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, Χαράς Καφαντάρη, κατά την συνεδρίαση της Eιδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος, (08.11.2018) με θέμα ημερήσιας διάταξης: Μητροπολιτικό Πάρκο Περιβαλλοντικών και Eκπαιδευτικών Δραστηριοτήτων και Ανάπτυξης Κοινωνικής Οικονομίας «Αντώνης Τρίτσης» – Ενημέρωση από τον Φορέα Διαχείρισης του Πάρκου

 

ΧΑΡΑ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ

Καταρχάς, να ευχαριστήσουμε τον Πρόεδρο και τους εκπροσώπους του Φορέα, για την ενημέρωση που μας έκαναν. Επειδή το θέμα του Πάρκου Τρίτση, της αξιοποίησης του, της αναζωογόνησης του και της λειτουργίας του όπως πρέπει να λειτουργεί ένα περιβαλλοντικό πάρκο, ένα πάρκο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης και, μάλιστα, το μεγαλύτερο των Βαλκανίων, όπως είναι το Αντώνης Τρίτσης το παρακολουθώ από το 2012 που τυχαίνει να βρίσκομαι στη Βουλή, θα έλεγα ότι πραγματικά αξίζουν συγχαρητήρια και στο Φορέα Διαχείρισης και σε αυτά τα οποία κατόρθωσαν σ’ αυτό το μικρό χρονικό διάστημα να κάνουν.

Μετά από πολλά χρόνια εγκατάλειψης με Κοινή Υπουργική Απόφαση του τότε Υπουργού, κ. Σκουρλέτη, και συναρμόδιων Υπουργών, στις 10/3/2017 μπήκε ένα τέλος στο μαρασμό και την υποβάθμιση του Πάρκου. Όπως αναφέρθηκε, υπάρχει μηνιαία πρόσοδος στο Φορέα Διαχείρισης 58.000 € και μέσα στις δύσκολες δημοσιονομικά συνθήκες που βιώσαμε – γιατί τώρα βρισκόμαστε σε μια καινούργια φάση της οικονομίας –  αυτό που έγινε ήταν κάτι πολύ σημαντικό.

Με σχετική Τροπολογία τον Σεπτέμβριο του 2014 δόθηκε στον ΑΣΔΑ η διαχείριση, και όλα όσα έγιναν τα ανέφερε πριν ο κ. Τσιρώνης – δεν θα τα επαναλάβω. Δεν προβλεπόταν κάποια συγκεκριμένη σταθερή χρηματοδότηση. Οφείλουμε, λοιπόν, να αναγνωρίσουμε ότι έχει γίνει ένα σοβαρό βήμα.

Μάλιστα, ο Φορέας, εκτός από το συγκρότημα των στάβλων ή το  Κέντρο Περιβάλλοντος και Επιστημών, την Κιβωτό των Σπόρων, αξιοποίησε και το εκκλησάκι του Αγίου Παύλου – νομίζω δεν το αναφέρατε, αλλά έχει και αυτό τη σημασία του. Είναι ένα βυζαντινό μνημείο. Επιδιορθώθηκε. Γίνονται και λειτουργίες. Με το Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων υπάρχει μνημόνιο συνεργασίας για την προώθηση και την προβολή του Πάρκου και την περιβαλλοντική ενημέρωση του κόσμου. Και υπάρχουν και πάρα πολλά, τα οποία, από δω και πέρα, μπορούν, πραγματικά, να γίνουν.

Καταρχάς, θα έλεγα ότι η σημασία του Πάρκου Τρίτση είναι σημαντική, ειδικά για την πολύπαθη δυτική Αθήνα, μια περιοχή της Πρωτεύουσας που περιβαλλοντικά είναι ιδιαίτερα υποβαθμισμένη. Επιβάλλεται η σωστή αξιοποίηση, η ανάδειξη της μεγάλης αυτής έκτασης του Πάρκου Τρίτση, που είναι γύρω στα 1000 στρέμματα. Και εδώ θα προσθέσω ότι ήταν παραπάνω, αλλά οι πολιτικές των Κυβερνήσεων το τεμαχίζανε και το κάνανε –δεν ξέρω – μπορεί και super market και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο στην περιοχή! Επειδή αναφερθήκατε στα 1400 στρέμματα. Τώρα έχουμε περίπου τα 1000.

Λοιπόν, θα έλεγα ότι μέσα σε αυτά τα 3-3,5 χρόνια, κοινοβουλευτικά είχαμε παρέμβει.

Θα ήθελα να πω και για το θέμα του μετρό στο Πάρκο Τρίτση, για το οποίο με ένα Συνάδελφο είχαμε καταθέσει ερώτηση. Επειδή έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία αυτό, δεσμεύθηκε ο Υπουργός και το αρμόδιο Υπουργείο Υποδομών, ότι μέσα στη γραμμή 4 προβλέπεται και στάση στο Πάρκο. Και είναι σημαντικό, διότι τέτοια μεγάλα πάρκα έχουν και υπέρ τοπική σημασία συνολικά για το λεκανοπέδιο και για όλα αυτά τα οποία ανέφεραν στην αρχή και οι καθηγητές και σε σχέση με την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και τοπικά στο μικρο-κλίμα.

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να θέσω κι ένα ερώτημα. Άλλη μια επίκαιρη ερώτηση, που είχα κάνει στον Υπουργό, κ. Γαβρόγλου, για το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, που είναι και πρόταση του «Πάρκου» και είχε δεσμευθεί ότι θα λειτουργήσει. Σε ποια φάση βρίσκεται το συγκεκριμένο; Διότι, είναι πολύ σημαντικό και αυτό.

Επίσης, ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι σημαντικός. Το «Πάρκο» δέχεται πολλές πιέσεις σήμερα. Δέχεται πιέσεις και από κομμάτι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και αναφέρομαι και στο Δήμο Ιλίου. Ενώ προβλεπόταν θέση στο Δ.Σ. του Φορέα και ο άλλος όμορος Δήμος, των Αγίων Αναργύρων, συμμετέχει, ο Δήμος Ιλίου δεν συμμετέχει στο Δ.Σ. Από την άλλη μεριά, τώρα προβάλλει κάποιες αξιώσεις και είναι κάποια ζητήματα που πρέπει να δούμε, όπως αναφέρθηκαν π.χ. εγκαταστάσεις του δήμου, σκουπίδια κ.λπ.

Τέλος, θα ήθελα να κλείσω με το θέμα της ύδρευσης, διότι το θέμα του νερού στο Πάρκο είναι το μείζον αυτή τη χρονική στιγμή. Υπάρχει μια μελέτη της ΕΥΔΑΠ, από ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω, έχοντας δει κάποια πράγματα και νομίζω και εσείς, ως Φορέας, είχατε κάνει ερωτήματα στην ΕΥΔΑΠ. Μήπως κάνω λάθος, κύριε Πολύζο; Μια κουβέντα. Μη βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Την επιστήμη πρέπει να την αξιολογούμε με το βάρος το οποίο έχει, για όποια λύση, μέσα από συγκεκριμένη πρόταση, η οποία υπάρχει. Πρέπει να κάτσουμε να τη δούμε σοβαρά αυτή την πρόταση, χωρίς να βγάλουμε βεβιασμένα συμπεράσματα.

Επίσης, να μην ξεχάσω να πω και για τους τοπικούς φορείς και τα κινήματα των πολιτών, τόσα χρόνια, που εμπόδισαν τον οριστικό μαρασμό με τη δραστηριότητά τους μέχρι να δοθεί αυτή η λύση που δόθηκε από την εν λόγω Κυβέρνηση με τη σύσταση του Φορέα και με όλα όσα ελέχθησαν και όσα έγιναν.

Αυτά ήθελα να πω.

Καλή επιτυχία και συγχαρητήρια για όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα. Φυσικά και θα μας έχετε και πάλι αρωγούς.

Ευχαριστώ.

 

 

SHOW LESS

Advertisements

Η κλιματική αλλαγή δεν είναι fake news, είναι πανταχού παρούσα

29664114_1481631618612342_1096755187_n

 

Η Χαρά Καφαντάρη, βουλευτής Β’ Αθήνας και πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, τοποθετήθηκε στην Ημερίδα της Περιφέρειας Αττικής, που είχε ως θέμα «Κλιματική Αλλαγή και Φυσικές καταστροφές».

Η Χαρά Καφαντάρη τοποθετήθηκε με θέμα: «Kλιματική Αλλαγή και Διάβρωση ακτών. Πρόληψη»:

Η Παράκτια Διάβρωση είναι μια φυσική διεργασία που εδώ και αιώνες έχει σχηματίσει τις ακτές της γης, αλλά ως παράκτια διάβρωση έχει θεωρηθεί και η μείωση της ακτής

Παρ’ ότι πρόκειται για φυσικό φαινόμενο, οι αυξανόμενες ανθρώπινες δραστηριότητες στα οικοσυστήματα των ακτών το επιδεινώνουν, οδηγούν σε επιτάχυνση του φαινομένου, καθιστώντας το ένα σοβαρό πρόβλημα. To μεγαλύερο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη κατοικεί σεπαρακτιες περιοχές. Ανθρώπινες λοιπόν παρεμβάσεις και δραστηριότητες, λιμενικά και άλλα τεχνικά έργα, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, τουριστική εκμετάλλευση πρόσθεσαν νέες πιέσεις στις ακτογραμμές. Η αλματώδης και χωρίς μέτρο ανάπτυξη των ακτογραμμών έχει διαταράξει τη φυσική εξέλιξή τους. Οι συνέπειες του προβλήματος (της διάβρωσης των ακτών) είναι πολλές και μεγάλα ποσά επενδύονται για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Το ένα πέμπτο περίπου των ακτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει ήδη πληγεί σοβαρά, δεδομένου ότι υποχωρούν κατά 0,5 έως 2 μέτρα ετησίως και, σε μερικές περιπτώσεις, κατά 15 μέτρα. Κάθε χρόνο, 100 εκατομμύρια τόνοι άμμου που είναι αναγκαίοι για την αποκατάσταση των ακτών, χρησιμοποιούνται για κατασκευές στις ακτές της Ευρώπης (πρόγραμμα Εurosion, 2004). Στη χώρα μας τουλάχιστον το 20% της συνολικής ακτογραμμής απειλείται από τη διάβρωση, ενώ το 30% των τουριστικών ακτών της χώρας μας υποχωρεί καθε χρόνο 20 εκ περίπου.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με εκτεταμένη ακτογραμμή και πληθώρα νησιών. Το μήκος της ελληνικής παράκτιας ζώνης είναι 16.200 χιλιόμετρα, γεγονός που κατατάσσει τη χώρα μας τη μεγαλύτερη σε παράκτια ζώνη στην Ευρώπη έχοντας στην επικράτειά της 3.000 νησιά. Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι τα ζητήματα της οργάνωσης, της διαχείρισης και της προστασίας του θαλάσσιου και ιδιαίτερα του παράκτιου χώρου, θα έπρεπε να είναι στις άμεσες προτεραιότητες της πολιτείας.

Η IPCC (Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή) με μελέτες και ανακοινώσεις της, καταδεικνύει το πρόβλημα και τις συνέπειες που θα έχει το «φαινόμενο του θερμοκηπίου» ή αλλιώς η υπερθέρμανση του πλανήτη, ενισχυόμενο από την κλιματική αλλαγή. Από τις σημαντικότερες επιπτώσεις που έχει να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα είναι η αύξηση της μέσης στάθμης της θάλασσας, είτε από το λυώσιμο των πάγων, είτε από την θερμική διαστολή του θαλασσινού νερού, με αποτέλεσμα την κατάκλυση νησιών και παράκτιων περιοχών.Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας απειλεί τις ίδιες τις παράκτιες εγκαταστάσεις, είτε είναι κατοικίες, είτε είναι βιομηχανίες, τουριστικές εγκαταστάσεις ή παράκτιες υποδομές. Όμως, και πολλές παράκτιες περιοχές θα καταστούν ακατοίκητες, είτε λόγω κατάκλυσης, είτε λόγω υφαλμύρισης του νερού και υποβάθμισης του υδροφόρου ορίζοντα. Η μετακίνηση και η ανάγκη μεταστέγαση πληθυσμών θα διαταράξει το σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης της ενέργειας, ενώ θα επηρεάσει όλους του δημογραφικούς δείκτες.

Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας τα τελευταία 100 χρόνια υπολογίζεται γυρω στα 4-8 εκ, ενώ με βάση εκτιμήσεις επιστημονικές τα επόμενα 100χρόνια θα κυμανθεί από 4-36 εκ.Στη Μεσόγειο η IPCC υπολογίζει την άνοδο της στάθμης περί τα 61 εκ.τον 21ο αιώνα,ενώ στην Αν Μεσόγειο περί το ένα μέτρο.

Tα ακραία καιρικά φαινόμενα συνέπεια της Κλιματικής Αλλαγής εμφανίζονται και με τυφώνες,τροπικέςκαταιγίδες ,μεγάλης έντασης. Η υπερθέρμανση των ωκεανών λόγω υπερθέρμανσης του πλανήτη αποδίδουν θερμική ενέργεια με συνέπεια οι τυφώνες και καταιγίδες να απειλούν ιδιαίτερα τα παράκτια οικοσυστήματα.

Το μέγεθος της διάβρωσης των ακτών εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως:

  • Η τοπογραφία, η μορφολογία και η γεωλογία της ακτής

  • Οι επικρατούσες κλιματικές και κυματικές συνθήκες

  • Η συχνότητα και η ένταση ακραίων καιρικών και κυματικών φαινομένων

  • Ο όγκος ιζήματος στην περιοχή . Εδ’ω σημειώνουμε ότι με βάση υπολογισμούς περί το 45% κάθε χρόνο των φερτών υλικών, που προσκομίζονται από ποταμούς στη Μεσόγειο, είτε κατακρατούνται από τα φράγματα, είτε συλλέγονται από τις κοίτες των ποταμών για την αξιοποίηση της άμμου, κάτι που σημαίνει έλλειμμα φερτών υλικών στην ακτογραμμή.

Η διάβρωση διακρίνεται στην μακροχρόνια και στην επεισοδιακή. Η επεισοδιακή αναφέρεται στις διακυμάνσεις της ακτογραμμής χωρίς να οδηγεί σε μόνιμη υποχώρησή της. Μπορεί να προκληθεί κατά τη διάρκεια μιας κυματικής καταιγίδας. Η μακροχρόνια διάβρωση συνεπάγεται τη μόνιμη υποχώρηση της ακτογραμμής και μπορεί να προκληθεί από τη μόνιμη άνοδο της στάθμης της θάλασσας.

Φυσικές αιτίες της διάβρωσης είναι:

  • τα Κύματα

  • ο Άνεμος

  • οι Παλίρροιες

  • τα Παράκτια θαλάσσια ρεύματα

  • οι Καταιγίδες

  • η Αύξηση της στάθμης της θάλασσας

  • κάποιες Διαδικασίες ολίσθησης πρανών

  • οι Κατακόρυφες εδαφικές μετακινήσεις

  • βαρομετρικές μεταβολές

Ανθρωπογενείς αιτίες διάβρωσης είναι:

  • Τα Σκληρά μέτρα προστασίας (π.χ. κυματοθραύστες, αναχώματα κλπ)

  • Η Αστικοποίηση (μείωση του παράκτιου συστήματος για απορρόφηση των δυνάμεων διάβρωσης)

  • Τεχνικά έργα σε ποταμούς (π.χ. φράγμα – συγκράτηση νερού – μικρότερος όγκος μεταφοράς ιζημάτων)

  • Μείωση βλάστησης ( αύξηση διείσδυσης νερού στα πρανή – υποσκαφή)

  • Εξόρυξη φυσικού αερίου ή άντληση ύδατος (καθιζήσεις και υποχώρηση ακτών)

  • Κύματα προκαλούμενα από πλοία

Επιπτώσεις από τη διάβρωση των ακτών: Η διάβρωση των ακτών έχει δραματικές συνέπειες στο περιβάλλον και την ανθρώπινη δραστηριότητα, με κυριότερες επιπτώσεις:

  • Απώλεια γης οικολογικής αλλά και οικονομικής αξίας

  • Μείωση της βιοποικιλότητας

  • Απώλεια περιουσιών

  • Κίνδυνοι για την ανθρώπινη υγεία

  • Καταστροφή της φυσικής άμυνας (π.χ. αμμόλοφοι)

  • Υπόσκαψη των τεχνικών αμυντικών συστημάτων

Οι γενικές πολιτικές που ακολουθούνται για την αντιμετώπιση του φαινομένου της παράκτιας διάβρωσης είναι:

  • Η Πολιτική αδράνειας (Do nothing): όπου δεν πραγματοποιείται καμία επένδυση ή δράση για την αντιμετώπιση του κινδύνου.

  • Πολιτική οπισθοχώρησης (Managed realignment):καθορισμός νέας γραμμής άμυνας προς τη ξηρά. Σπάνια πολιτική που αφορά στη μετακίνηση ιδιοκτησιών από τις επικίνδυνες περιοχές.

  • Πολιτική διατήρησης της ακτογραμμής (Hold the line): Η διατήρηση της ακτογραμμής πραγματοποιείται με ενίσχυση της ήδη υπάρχουσας άμυνας στο φαινόμενο (χρήση κυματοθραυστών, οχυρώσεων, κ.α.). Αφορά τις περιπτώσεις όπου έχουμε διάβρωση παραλίων με τουριστικό ενδιαφέρον και όπου υπάρχουν οικονομικές δραστηριότητες.

  • Πολιτική κίνησης προς τη θάλασσα (Move seaward): Αναφέρεται στην ενίσχυση της προστασίας με νέα μέτρα τα οποία τοποθετούνται προς τη θάλασσα (π.χ. αμμοθίνες) και αφορά σε τεχνικά έργα για τη διαπλάτυνση της παραλίας. Αυτή η πρακτική αποφεύγεται στις περιπτώσεις που η συνεπαγόμενη αποκατάσταση γης είναι εκτεταμένη.

  • Πολιτική περιορισμένης επέμβασης (Limited intervention): χρήση φυσικών διαδικασιών για τη μείωση του κινδύνου μη επεμβαίνοντας στη φυσική αλλαγή της ακτής (εμπλουτισμός της ακτής με άμμο, συστήματα πρόβλεψης πλημμύρων, δημιουργία βλάστησης κ.α.). αφορούν περισσότερο σε μέτρα για τη μείωση του κινδύνου επιτρέποντα παράλληλα τις φυσικές διεργασίες στην ακτή.

Εκτός της διάβρωσης των ακτών, επίσης σημαντικά προβλήματα για τις παράκτιες ζώνες, που συνδέονται και με τη διάβρωση, είναι:

  • Η υποβάθμιση της ποιότητας των θαλάσσιων νερών (μόλυνση και θαλάσσια ρύπανση)

  • Η υφαλμύριση εδαφών και υδροφορέων (υπεράντληση νερού λόγω αυξημένων αναγκών)

  • Η απώλεια βιοτόπων (ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα του παράκτιου περιβάλλοντος)

  • Η απώλεια βιοποικιλότητας

  • Η σύγκρουση χρήσεων γης (προβλήματα συγκρούσεων χρήσεως γης μεταξύ τουρισμού, γεωργίας, εξορυκτικής δραστηριότητας, ιχθυοκαλλιεργειών, αλιείας, προστατευόμενων περιοχών, αυθαίρετης δόμησης, κυκλοφορίας)

Προβλήματα διάβρωσης ακτών έχουν αναφερθεί σε πολλά σημεία της χώρας. Αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο σοβαρά. Ενδεικτικά αναφέρονται Μεσσηνία, Κορινθία, Σίφνος,Λέσβο, Χανιά κ.α.

Πολλά από τα προβλήματα αυτά έχουν δημιουργηθεί από εσφαλμένες παρεμβάσεις, από λάθος μελέτες, αλλά και από έλλειψη ορθολογικού χωροταξικού σχεδιασμού και σχεδιασμού χρήσεων γης.

‘Όμως, πριν προβούμε σε έργα αποκατάστασης ακτών, πρέπει να ακολουθήσουμε σοβαρές πολιτικές, ηπίων παρεμβάσεων με παράλληλη αποφυγή βαριών κατασκευών, ή αποφυγή σοβαρών τεχνικών παρεμβάσεων που αλλοιώνουν ανεπανόρθωτα το φυσικό περιβάλλον.

Άλλωστε σε όλες τις περιπτώσεις το κόστος της πρόληψης είναι πάντα μικρότερο από το κόστος αποκατάστασης των ζημιών.

Ολοκληρωμένη Διαχείριση Παράκτιων Ζωνών (ΟΔΠΖ)

Η Ευρωπαϊκή επιτροπή ορίζει την ΟΔΠΖ ως «…μια συνεχή διαδικασία της διοίκησης, γενικός σκοπός της οποίας είναι να κάνει πράξη την αειφορική ανάπτυξη και τη διατήρηση στις παράκτιες ζώνες, καθώς και να διαφυλάξει τη βιοποικιλότητα σε αυτές. Για τον σκοπό αυτό, η ΟΔΠΖ επιδιώκει, μέσα από μια αποτελεσματική διαχείριση να εγκαθιδρύσει και να διατηρήσει την άριστη χρήση και αειφορικά επίπεδα ανάπτυξης και δραστηριότητας (χρήσης) στην παράκτια ζώνη, και με το πέρασμα του χρόνου να βελτιώσει τη φυσική κατάσταση του παράκτιου περιβάλλοντος, με τρόπο ώστε να συνάδει με συγκεκριμένους, κοινά αποδεκτούς και συμφωνημένους κανόνες».

Η Υποεπιτροπή Υδατικών Πόρων της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας του Περιβάλλοντος της Βουλής ασχολήθηκε σε ειδική συνεδρίαση με θέμα : «Διάβρωση και προστασία των ακτών» και κατέληξε σε συγκεκριμένα συμπεράσματα όπως:

  • Αφού η παράκτια περιοχή της Ελλάδας είναι περίπου το ένα τρίτο της παράκτιας περιοχής της Μεσογείου, η Ελλάδα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη θέση και θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση.

  • Είναι σημαντική η Κύρωση από την Ελλάδα του Σχέδιου Δράσης για την Μεσόγειο, στο Πλαίσιο της Σύμβασης της Βαρκελώνης του Ο.Η.Ε. που περιλαμβάνει εργασίες για το θαλάσσιο περιβάλλον, την προστασία του και για την ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών στο πλαίσιο της βιώσιμης ανάπτυξης. Στην πρωτοβουλία αυτή συμμετέχουν όλες οι παράκτιες χώρες της Μεσογείου ως συμβαλλόμενα μέρη της Ε.Ε.. Η Σύμβαση αυτή είναι δεσμευτική και στρέφει την προσοχή ιδιαίτερα στην διάβρωση των ακτών με άρθρο το οποίο προσκαλεί τις χώρες να περιορίσουν και να αποτρέψουν το αρνητικό αντίκτυπο.

  • Απαιτούνται νομοθετικές πρωτοβουλίες για τον αιγιαλό, και απλοποίηση διαδικασιών για ήπιες επεμβάσεις στις ακτές.

  • Επισημάνθηκε η ανάγκη της αναθεώρησης της πολιτικής για τις αμμοληψίες από ποταμούς και η διερεύνηση των πλεονεκτημάτων της δημιουργίας τράπεζας, με επιστημονικά προγράμματα και συμπεράσματα μελετών ώστε να αντλείται η απαιτούμενη τεκμηρίωση.

  • Είναι αναγκαία η σύσταση Διαχειριστικών Επιτροπών για το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού του Παράκτιου Χώρου ανά Περιφέρεια και η συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε διάφορα επίπεδα στη λήψη αποφάσεων.

  • Ο κακός συντονισμός και η έλλειψη σαφούς δράσεως, εκπαίδευσης και αρμοδιοτήτων έχει οδηγήσει στην διόγκωση του προβλήματος. Η εφαρμογή μέτρων τοπικού και αποσπασματικού χαρακτήρα συνήθως, επιδεινώνουν το πρόβλημα σε παράκτιες γειτονικές περιοχές με εντονότερα χαρακτηριστικά. Έτσι, επιβάλλεται να εφαρμοστούν μέτρα και παρεμβάσεις ενιαίας λογικής και ευρείας γεωγραφικής αναφοράς. .

  • Οι εμπλεκόμενοι φορείς, πρέπει να έχουν ενιαία και συντονισμένη δράση για την αντιμετώπιση της διάβρωσης. Να υπάρχει κεντρικός και συνολικός σχεδιασμός των επεμβάσεων. Οι μελέτες πρέπει να στηρίζονται σε συνολική αξιολόγηση και διεπιστημονική προσέγγιση όλων των γεωμορφολογικών, τοπογραφικών, γεωφυσικών, σεισμολογικών και υδρολογικών δεδομένων.

  • Κλείνοντας,

Η κλιματική αλλαγή δεν είναι fake news είναι πανταχού παρούσα και ο χρόνος αναστροφής των συνεπειών της είναι λίγος.

Οφείλουμε να δραστηριοποιηθούμε άμεσα.

https://left.gr/news/h-kafantari-i-klimatiki-allagi-den-einai-fake-news-einai-pantahoy-paroysa

Πολιτική και Επιστήμη πρέπει να συμβαδίζουν στη σύγχρονη εποχή

Η Χαρά Καφαντάρη, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας και Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, στον ρ/σ «ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5», στην εκπομπή «Μεταξύ Σοβαρού και Αστείου», με τον Δημήτρη Κουκλουμπέρη. (24.08.2018)

 

Ένα ώριμο αίτημα, η αναβάθμιση της Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας, γίνεται πραγματικότητα με τη δημιουργία της Εθνικής Υπηρεσίας Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών

Η Χαρά Καφαντάρη, Βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Β’ Αθήνας και Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, στον ρ/σ «Αθήνα 9,84».

 

Απαιτείται ωριμότητα και υπευθυνότητα των πολιτικών δυνάμεων

Η Χαρά Καφαντάρη, Βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Β’ Αθήνας και Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, στην πρωινή εκπομπή του ANT1 «Καλοκαίρι Μαζί στις 07:00», με την Μπάγια Αντωνοπούλου και το Νίκο Ρογκάκο.

Απαιτείται νέος σχεδιασμός, με το βλέμμα στο μέλλον, αναγνωρίζοντας την παγκόσμια κατάσταση που δημιουργεί η κλιματική αλλαγή.

Η Χαρά Καφαντάρη, Βουλευτής ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Β’ Αθήνας και Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, στον ρ/σ «ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5» και τον Χρ. Λουκά.

Πολιτική Προστασία, η επόμενη μέρα…

Αναδημοσίευση άρθρου της Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθήνας και Προέδρου της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, Χαράς Καφαντάρη, στην Εφημερίδα Αυγή, 01.08.2018

Να δούμε την Πολιτική Προστασία ως μια «ομπρέλα» που συντονίζει φορείς του Δημοσίου, από το ΕΚΑΒ μέχρι το Λιμενικό και τον ΟΑΣΠ

Της Χαράς Καφαντάρη*

Η πρόσφατη ανείπωτη καταστροφή, πρώτα από όλα σε ανθρώπινες ζωές, από τη δασική πυρκαγιά στο Μάτι Αττικής, δημιουργεί νέα καθήκοντα και νέες ευθύνες.

Συμπεράσματα θα υπάρξουν, ευθύνες θα αποδοθούν, ένα όμως είναι σίγουρο. Με το βλέμμα στο μέλλον, πρέπει πλέον να πάρουμε εκείνα τα μέτρα, να σχεδιάσουμε σε όλα τα επίπεδα, έτσι ώστε να μην ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές.

Ένα στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης δεκαετιών στην Ελλάδα και στον τομέα της πολεοδόμησης, του σχεδιασμού, του εύκολου κέρδους και της οικονομίας της “αρπαχτής”, πρέπει να αποτελέσει παρελθόν. Οι νέες συνθήκες, όπως το παγκόσμιο πλέον ζήτημα της κλιματικής αλλαγής, οι στόχοι του ΟΗΕ για τη βιώσιμη ανάπτυξη, πρέπει να αποτελούν σταθερό οδηγό στο νέο μοντέλο ανάπτυξης που απαιτείται. Το εθνικό σχέδιο προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή, που έχει ψηφισθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο περιέχει προτάσεις οι οποίες πρέπει να εξειδικευτούν στα περιφερειακά σχέδια κάθε περιοχής της χώρας μας.

Όπως ανέφερε πρόσφατα στην επίσκεψή του στην Ελλάδα και ο Ευρωπαίος επίτροπος κ. Στυλιανίδης, η κλιματική αλλαγή δεν είναι “fake news”. Παραδείγματα πολλά σε παγκόσμιο επίπεδο,όπως στη Σουηδία με τις πρόσφατες πυρκαγιές, στον Καναδά με την απότομη αύξηση της θερμοκρασίας, που είχε και ανθρώπινα θύματα, κ.ά. Να μην αναφέρουμε τις φωτιές στην Πορτογαλία το 2017 και γενικότερα τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα μεσογειακά οικοσυστήματα.

Η εποχή μας είναι η εποχή της κλιματικής αλλαγής που επελαύνει. Η κλιματική αλλαγή, σύμφωνα με όλα τα μοντέλα έχει αυξητικές τάσεις τόσο στη συχνότητα όσο και στη σφοδρότητα ακραίων καιρικών φαινομένων, που με τη σειρά τους μπορούν να αυξήσουν τη συχνότητα και τη σφοδρότητα πλημμυρών και δασικών και περιαστικών πυρκαγιών.

Όταν λοιπόν τα ακραία καιρικά φαινόμενα, συνέπεια και της κλιματικής αλλαγής, συναντούν πόλεις χτισμένες άναρχα, χωρίς σχέδιο και κανόνες, το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Τέτοιες περιπτώσεις είναι η Μάνδρα και το Μάτι. Όμως η αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών δεν είναι κάτι το καινούργιο. Διότι φυσικές καταστροφές, πέραν των πυρκαγιών, των πλημμυρών, είναι και οι σεισμοί, οι κατολισθήσεις, οι περιβαλλοντικές ρυπάνσεις, τα τεχνολογικά ατυχήματα, οι επιδημίες κ.ά.

Κεντρικό ρόλο στη διαχείριση και βέβαια την πρόληψη των φυσικών καταστροφών αποτελεί ο θεσμός της Πολιτικής Προστασίας (Π.Π.).

Ιστορικά αναφέρουμε ότι το 1995, όταν συστάθηκε η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας – ΓΓΠΠ (Ν. 2344/95), υπήχθη στο υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, το 2009 (Π.Δ. 184/2009) μεταφέρθηκε στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ενώ το 2012 (Π.Δ. 101/2012) το Π.Σ. υπήχθη στη ΓΓΠΠ. Με τον νόμο της συγκυβέρνησης Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ (ν. 4249/2014) περί αναδιοργάνωσης Ελληνικής Αστυνομίας και Πυροσβεστικού Σώματος, το Κέντρο Επιχειρήσεων Πολιτικής Προστασίας υπήχθη στο Πυροσβεστικό Σώμα.

Όπως ορίζεται από τον ν. 3013/2002, “Πολιτική Προστασία είναι η λειτουργία του κράτους που αποβλέπει στην προστασία της ζωής, της υγείας και της περιουσίας των πολιτών από φυσικές, τεχνολογικές και λοιπές καταστροφές, που προκαλούν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης κατά τη διάρκεια της ειρηνικής περιόδου, καθώς και στη μέριμνα για υλικά και πολιτιστικά αγαθά, πλουτοπαραγωγικές πηγές και υποδομές της χώρας, με στόχο την ελαχιστοποίηση των συνεπειών των καταστροφών”.

Η αντιμετώπιση όλων των έκτακτων γεγονότων από την πλευρά της Π.Π. απαιτεί σχεδιασμό, που βασίζεται:

* Στην αναγνώριση κινδύνων – προετοιμασία – ενημέρωση – εκπαίδευση πολιτών.

* Στην πρόληψη – μετριασμό επιπτώσεων.

* Στην ετοιμότητα – αντιμετώπιση.

* Στην αποκατάσταση.

Ο σχεδιασμός και οι δράσεις της Π.Π. αναπτύσσονται κυρίως σε επίπεδο Περιφερειών και δήμων, ως εκ τούτου οι κύριοι φορείς Π.Π. είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση α’ και β’ βαθμού.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό η Πολιτική Προστασία πρέπει να αναγνωρίσει τους σημαντικούς κινδύνους από φυσικές καταστροφές, να εκπονήσει τα αναγκαία επιχειρησιακά και άλλα σχέδια, να σχεδιάσει τις ασφαλείς, κατά περίπτωση, οδεύσεις, να οργανώσει τους ελεύθερους χώρους όπου θα εγκατασταθούν καταυλισμοί, αφού έχει καταγράψει και τις αίθουσες πολλαπλών χρήσεων (γυμναστήρια – σχολεία), ώστε να είναι έτοιμη με το υπάρχον ανθρώπινο δυναμικό και τους εθελοντές να αντιδράσει στις προκλήσεις της στιγμής.

Οι σύγχρονες συνθήκες και μετά την πρόσφατη καταστροφή στην ανατολική Αττική καθιστούν επιτακτική την ανάγκη περαιτέρω αναβάθμισης της ΓΓΠΠ. Ο εκσυγχρονισμός της, η προσαρμογή της στα σύγχρονα ευρωπαϊκά δεδομένα, η χρήση της νέας τεχνολογίας, τα μοντέλα έξυπνων πόλεων, η εκπαίδευση των πολιτών και μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, είναι βήματα που πρέπει άμεσα να πραγματοποιηθούν.

Το πολύ σημαντικό όμως είναι η διαδικασία λήψης απόφασης (ποιος τελικά αποφασίζει), ώστε η επέμβαση της Π.Π. να είναι άμεση και αποτελεσματική. Να δούμε την Π.Π. ως μια “ομπρέλα” που συντονίζει φορείς του Δημοσίου – από το ΕΚΑΒ μέχρι το Λιμενικό και τον ΟΑΣΠ. Να υπάρχει ένα κέντρο λήψης απόφασης στην αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών, όπου θα υπάρχει η πλήρης εικόνα, ενημέρωση και σχεδιασμός, πάντα με βάση τα σύγχρονα επιστημονικά και επιχειρησιακά δεδομένα και θα απαρτίζεται από άτομα με επιχειρησιακή και επιστημονική γνώση.

Πολλά μοντέλα Πολιτικής Προστασίας υπάρχουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σημειώνουμε ότι στη Μ. Βρετανία και την Ιταλία η Π.Π. υπάγεται απευθείας στον πρωθυπουργό, ενώ σε Γαλλία, Ολλανδία, Ουγγαρία, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία, Πολωνία, Γερμανία, Αυστρία στο υπουργείο Εσωτερικών. Το μοντέλο υπαγωγής της Π.Π. στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είναι ελληνική πρωτοτυπία.

Κοινό χαρακτηριστικό των ευρωπαϊκών πολιτικών Π.Π. είναι η θωράκιση των εθνικών τους αρχών Π.Π. με ισχυρά θεσμικά πλαίσια, έτσι ώστε κατά τη διαχείριση μιας κρίσης να λειτουργεί ένα κέντρο επιχειρήσεων σε εθνικό επίπεδο και ένα κέντρο λήψης αποφάσεων. Επίσης σημαντικό κοινό χαρακτηριστικό είναι η συστηματική χρήση των ασκήσεων σε όλα τα επίπεδα, ως εργαλείο, όχι μόνο ελέγχου, αλλά και προετοιμασίας και ενημέρωσης του κοινού.

Κλείνοντας, και με βάση την πρόσφατη τραγική εμπειρία στο Μάτι Αττικής και τα συμπεράσματα που προκύπτουν, άμεσα η Πολιτεία οφείλει να δράσει, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους. Απαιτείται σύγκρουση με μικρά και μεγάλα συμφέροντα και αντιλήψεις δεκαετιών. Το πολιτικό κόστος είναι ελάχιστο μπροστά στο κόστος της ανθρώπινης ζωής.

 

* Η Χαρά Καφαντάρη είναι γεωλόγος, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας

 

http://www.avgi.gr/article/10811/9071084/politike-prostasia-e-epomene-mera-#

 

Ενημερωτικό Δελτίο – Newsletter της Χαράς Καφαντάρη

Στο συνημμένο αρχείο θα βρείτε ένα ενημερωτικό δελτίο – Newsletter, με τις κοινοβουλευτικές και μη δραστηριότητες (ερωτήσεις, αναφορές, τοποθετήσεις στην Ολομέλεια και στις Επιτροπές,  άρθρα, συνεντεύξεις κ.α.) της βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β’ Αθήνας και Προέδρου της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου, Χαράς Καφαντάρη, από τον Φεβρουάριο του 2018  έως και τον Ιούλιο του 2018.

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ_ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2018 – ΙΟΥΝΙΟΣ 2018