Ενημερωτικό Δελτίο – Newsletter Οκτώβριος 2020

Ενημερωτικό Δελτίο – Newsletter με τις κοινοβουλευτικές και μη δραστηριότητες (ερωτήσεις στη Βουλή, τοποθετήσεις στην Ολομέλεια και στις Επιτροπές,  άρθρα, συνεντεύξεις κ.α.) της Βουλευτή ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δυτικού Τομέα Αθήνας, Αντιπροέδρου της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος και Αν. Τομεάρχη Πολιτικής Προστασίας της Κ.Ο. ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – Προοδευτική Συμμαχία, Χαράς Καφαντάρη, για τον Οκτώβριο 2020.

Mέτρα προστασίας των ένστολων ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία

«Εκτεθειμένοι και χωρίς προστασία στον κορωνοϊό οι ένστολοι εργαζόμενοι»

Η δήλωση των τομεαρχών του Τομέα Προστασίας του Πολίτη της Κ.Ο ΣΥΡΙΖΑ Χρ. Σπίρτζη, τομεάρχη,  Διονύση Καλαματιανού, αναπλ. Τομεάρχη, Χ.Καφαντάρη, αναπλ. Τομεάρχη Πολιτικής Προστασίας (30/9/20):

Να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες του το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και η κυβέρνηση Μητσοτάκη και εκτός από τα παχιά λόγια να μεριμνήσει για τις υπηρεσίες που εποπτεύει

Η είδηση ότι σωφρονιστικός υπάλληλος στις φυλακές Αγίου Στεφάνου Πάτρας διαγνώστηκε θετικός στον κορωνοϊό έρχεται να προστεθεί στη λίστα αστυνομικών, σωφρονιστικών και πυροσβεστών που έχουν εκτεθεί στον covid19.

Την ίδια στιγμή οι φωνές αγωνίας των ενστόλων από όλη τη χώρα πληθαίνουν αφού δίνουν καθημερινά μάχη να ασκήσουν τα καθήκοντα τους προς όφελος της κοινωνίας, χωρίς να έχει ληφθεί μέριμνα από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για τη θωράκισή τους απέναντι στην πανδημία.

Είναι αυτονόητο ότι αστυνομικοί και πυροσβέστες θα έπρεπε να είναι απολύτως προστατευμένοι, ώστε να ασκούν με ασφάλεια τα καθήκοντα τους και έτσι να προφυλάσσονται τόσο οι ίδιοι και οι οικογένειές τους όσο και οι πολίτες με τους οποίους έρχονται σε επαφή.

Επίσης, είναι αυτονόητο ότι κλειστές δομές, όπως αυτές των φυλακών, θα έπρεπε να διέπονται από αυστηρά υγειονομικά πρωτόκολλα για τη διασφάλιση της αποφυγής διασποράς του ιού.

Τα ερωτήματα είναι συγκεκριμένα προς τον αρμόδιο Υπουργό και την Γενική Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής:

1.       Υπήρξε προληπτικός  έλεγχος  εργαζομένων και κρατουμένων στα Καταστήματα Κράτησης, καθώς, όπως αναφέρεται, εκτός της θερμομέτρησης κανένα άλλο μέτρο ανίχνευσης του ιού δεν υφίσταται;

2.       Υπάρχει άμεση παρέμβαση του ΕΟΔΥ, εφόσον έχετε ενημερωθεί και επίσημα για κρούσμα υπαλλήλου, ώστε να ελεγχθούν οι επαφές που τυχόν έχει με συναδέλφους του, αλλά και κρατουμένους;

3.       Υπάρχει προστατευτικός εξοπλισμός  στους εργαζομένους των καταστημάτων κράτησης;

4.       Υπήρξε πρόληψη για πρόσληψη  του  αναγκαίου ιατρικού  και νοσηλευτικού προσωπικού στα καταστήματα κράτησης;

5.       Η οδηγία – σύσταση της Γ.Γ. Αντεγκληματικής Πολιτικής προς τους Διευθυντές των Καταστημάτων Κράτησης για τον περιορισμό χορήγησης ειδικών αδειών απουσίας λόγω COVID-19, πιστεύετε πραγματικά ότι συμβάλλει στην προστασία των υπαλλήλων και μάλιστα των πιο ευάλωτων από αυτούς, αλλά και των κρατουμένων;

Καλούμε, έστω και τώρα, την κυβέρνηση Μητσοτάκη – που ξέχασε τις εξαγγελίες προς τους ένστολους εργαζόμενους – και ιδιαίτερα το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να προμηθεύσουν με τον απαραίτητο υγειονομικό εξοπλισμό  τους ένστολους και να λάβουν άμεσα μέτρα για την προστασία της υγείας τους και της υγείας των κρατουμένων.

«ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ»

Αναδημοσίευση άρθρου πηγή Εφημερίδα Αυγή, 05 Σεπτεμβρίου 2020 17:35

Η σημαντικότερη υποχρέωση του παράκτιου κράτους είναι η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και η καλή κατάσταση των ιχθυαποθεμάτων

Της Χαράς Καφαντάρη*

Η διεθνής κοινότητα, μετά τη λαίλαπα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και τη δημιουργία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, προσπαθεί να παρέμβει στη διευθέτηση ζητημάτων παγκόσμιου ενδιαφέροντος.

Με την αξιοποίηση των διεθνών οργανισμών, που εν τω μεταξύ ιδρύθηκαν, και τη δράση της παγκόσμιας κοινότητας, παρεμβαίνουν ειρηνικά, τις περισσότερες φορές, προωθώντας λύσεις σε κοινωνικά ζητήματα και τομείς, όπως η καταπολέμηση της φτώχειας και της πείνας, η μείωση των θυμάτων από σοβαρές ασθένειες και η ειρηνική διευθέτηση θεμάτων εθνικής κυριαρχίας.

Η επιβολή εθνικής κυριαρχίας στις θάλασσες του πλανήτη ήταν από τα πιο σημαντικά θέματα. Μακρά η προσπάθεια για την επίτευξη συμφωνίας, με προσπάθειες που κράτησαν πάνω από είκοσι χρόνια. Οι προσπάθειες ευοδώθηκαν με τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο των Θαλασσών, γνωστή και ως το σύμφωνο του «Μοντέγκο Μπέι», υπογράφτηκε στην τελική της μορφή το 1982.

Πάνω από 160 χώρες συνυπέγραψαν τη σχετική σύμβαση, η οποία άρχισε την επίσημη εφαρμογή της μόλις το 1994, μετά την επικύρωση από το εξηκοστό κράτος – μέλος. Βέβαια πρέπει να τονιστεί ότι η γειτονική μας χώρα, η Τουρκία, δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση, αναγνωρίζοντάς την de facto με την εφαρμογή της στη Μαύρη Θάλασσα.

Τα χωρικά ύδατα και οι ζώνες εκμετάλλευσης

Το Δίκαιο της Θάλασσας, UNCLOS, καθορίζει τα δικαιώματα των παράκτιων κρατών σε περιοχές πέραν της κυριαρχίας των χωρικών υδάτων, αναγνωρίζει τις ζώνες επιρροής κάθε κράτους και αποσαφηνίζει τα δικαιώματα αποκλειστικής εκμετάλλευσης.

Οι λεπτομέρειες της συνθήκης είναι σαφείς και δεν χωρούν αμφισβητήσεις για το πώς χαράσσονται οι γραμμές βάσης, απ’ όπου μετρώνται όλες οι αποστάσεις και το εύρος των ζωνών, όπως τα χωρικά ύδατα, η συνορεύουσα ζώνη, και καθορίζονται όλες οι δραστηριότητες εξερεύνησης και εκμετάλλευσης των πόρων της θαλάσσιας περιοχής.

Θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι το Δίκαιο της Θάλασσας δεν πρέπει να συγχέεται με τις διατάξεις για τη ναυσιπλοΐα και το ναυτικό δίκαιο, ενώ προβλέπει και τη λειτουργία διεθνούς δικαστηρίου για την επίλυση διαφορών που μπορεί να προκύψουν, με έδρα το Αμβούργο.

Η σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τις θάλασσες θέτει κανόνες όχι μόνο για τις σχέσεις μεταξύ των κρατών και καθορισμού των ορίων δικαιοδοσίας και εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων, αλλά είναι χαρακτηριστικό ότι προωθεί την περιφερειακή και διεθνή συνεργασία σε όλους τους τομείς.  Άρθρα προβλέπουν την ανάγκη της ελεύθερης πρόσβασης στη ναυσιπλοΐα, την παροχή βοήθειας και διάσωσης στον θαλάσσιο χώρο, την ελεύθερη πόντιση ηλεκτρικών καλωδίων ή καλωδίων μεταφοράς δεδομένων και αγωγών.

Τα πιο σημαντικά στοιχεία που εισάγονται είναι το «κυριαρχικό δικαίωμα των κρατών για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων» (άρθρο 193) απαγορεύοντας την άνευ αδείας έρευνα από άλλα κράτη και η αρχή ότι «η θαλάσσια περιοχή και οι πόροι της είναι κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας» και δεν πρέπει να σπαταλώνται αλόγιστα.

Δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις

Η σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, εκτός από τα δικαιώματα, επιβάλλει εξίσου σημαντικές υποχρεώσεις. Η κυριότερη υποχρέωση είναι η προστασία της ναυσιπλοΐας με τον καθορισμό διαδρομών ελεύθερης ναυσιπλοΐας ακόμη και σε στενές διόδους.  Όμως η σημαντικότερη υποχρέωση του παράκτιου κράτους είναι η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και η καλή κατάσταση των ιχθυαποθεμάτων.

Μεγάλο μέρος της σύμβασης αποτελείται από άρθρα για την υποχρέωση προστασίας του περιβάλλοντος. Η γενική παραδοχή του όλου κειμένου της σύμβασης είναι η αποδοχή του όρου της πρόληψης, έναντι των πιθανών κινδύνων.  Άρθρα της σύμβασης προβλέπουν την πρόληψη, τον περιορισμό και τον έλεγχο της ρύπανσης από πλοία, από παράνομες απορρίψεις ακόμα και από την ξηρά, αλλά και από πηγές ρύπανσης στην ατμόσφαιρα, ή τις δραστηριότητες εκμετάλλευσης φυσικών πόρων.

Ουσιαστικό στοιχείο είναι η διατήρηση των ζώντων πόρων, η λήψη μέτρων για την ουσιαστική προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, τη μελέτη και την εκτίμηση των κινδύνων που το απειλούν. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται για την προστασία των θαλάσσιων θηλαστικών, δελφινιών, φαλαινών και άλλων κητωδών, πράγμα που γίνεται ιδιαίτερα επίκαιρο μετά την πρόσφατη, σπάνια είναι αλήθεια, εμφάνιση φάλαινας φυσητήρα στα ανοικτά των ακτών της Μάνης.

Οι πρόσφατες νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης με την επικύρωση των συμβάσεων για υποθαλάσσια εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και δυτικά της Κρήτης, η επικύρωση της σύμβασης για τον υδράργυρο ύστερα από προτροπή μας, η επικύρωση των συμβάσεων για τον αγωγό EastMed και ο καθορισμός ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο καθιστούν αδήριτη ανάγκη την επικύρωση αριθμού διεθνών συμβάσεων και πρωτοκόλλων που μέχρι σήμερα δεν έχουν επικυρωθεί.

Η ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία της Οδηγίας 30/2013, με τον Νόμο 4409/2016, δεν αρκεί, αλλά πρέπει να επικυρωθούν ορισμένες προσθήκες στο Πρωτόκολλο της Βαρκελώνης για τις υπεράκτιες δραστηριότητες, για τις προστατευόμενες περιοχές, τη βιοποικιλότητα και την ολοκληρωμένη διαχείριση των παράκτιων ζωνών.

* Η Χαρά Καφαντάρη είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δυτικής Αθήνας και αν. τομεάρχης Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ

Η ΚΑΥΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ

Αναδημοσίευση άρθρου από το tvxs.gr

https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-kaysi-den-einai-monodromos-sti-diaxeirisi-aporrimmaton

Η ΚΑΥΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ

To Μοντέλο ανάπτυξης που ακολουθείται επί δεκαετίες, έχοντας σαν κυρίαρχες κατευθύνσεις την υπερπαραγωγή, υπερκατανάλωση και κατασπατάληση φυσικών πόρων έχει σαν συνέπεια και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ η διαφύλαξη του περιβαλλοντικού πλούτου και των φυσικών πόρων, σε συνδυασμό με την ορθολογική διαχείρισή τους και με κύριο άξονα τον αναντικατάστατο ρόλο του δημόσιου τομέα, μπορεί να είναι ο βασικότερος παράγοντας για την ανάπτυξη. Μπορεί επίσης να αποτελέσει τη ραχοκοκαλιά μιας βιώσιμης ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης μέσα στο πλαίσιο μιας νέας ανθρωποκεντρικής οικονομίας.

Η διαχείριση των απορριμμάτων είναι μια δημόσια υπόθεση. Τα απορρίμματα εν δυνάμει αποτελούν σημαντικό πόρο, πηγή πρώτων υλών και ενέργειας. Η ορθολογική διαχείρισή τους μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμες θέσεις εργασίας..

 

Το σχέδιο για το νέο ΕΣΔΑ (εθνικό σχέδιο διαχείρισης αποβλήτων), που ήρθε σε δημόσια διαβούλευση τον Αύγουστο και για περιορισμένο χρονικό διάστημα,  δημιουργεί  έμμεσα όλες τις  προϋποθέσεις για ουσιαστική εισαγωγής της διαδικασίας της καύσης, ως μονόδρομο στη διαδικασία διαχείρισης των απορριμμάτων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

Κλιματική αλλαγή και βιοποικιλότητα

Αναδημοσίευση άρθρου από την Αυγή

http://www.avgi.gr/article/10811/11150069/klimatike-allage-kai-biopoikiloteta

Η εποχή μας σημαδεύεται από τα αποτελέσματα αιώνων κακής διαχείρισης του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων. Ο άνθρωπος εκμεταλλεύτηκε χωρίς περίσκεψη όλες τις δυνατότητες που προσφέρει ο πλανήτης μας, ενώ οι πλουτοπαραγωγικές πηγές του αξιοποιήθηκαν στο έπακρο. Αποτέλεσμα των κακών πρακτικών που εφαρμόστηκαν είναι η κλιματική αλλαγή – κρίση που βιώνουμε σήμερα.

Κλιματικές αλλαγές έχουν σημειωθεί πολλές στο γεωλογικό παρελθόν της Γης. Φυσικές διεργασίες και φαινόμενα οδήγησαν τη Γη σε σημαντικές αλλαγές, που σημάδευσαν ανεξίτηλα την επιφάνεια του πλανήτη. Η επιστημονική πρόοδος των τελευταίων αιώνων, η καταγραφή περιβαλλοντικών και μετεωρολογικών δεδομένων απέδειξαν ότι η σημερινή κλιματική κρίση οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν άρχισαν οι συστηματικές καταγραφές μετεωρολογικών δεδομένων, παρατηρήθηκε μια συνεχής άνοδος της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη. Τα φυσικά φαινόμενα, οι ηφαιστειακές εκρήξεις και η ακτινοβολία του ήλιου κατά την περίοδο αυτή δεν δικαιολογούν μια τέτοια πορεία. Ο μόνος συσχετισμός που μπορεί να επιδρά είναι η σημαντική αύξηση της συγκέντρωσης των αερίων του θερμοκηπίου στη γήινη ατμόσφαιρα. Το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα από το 1850 μ.Χ. ξεπέρασε το 2017 τα 400 ppm, επίπεδα ρεκόρ για τα τελευταία 2.000.000 χρόνια! Πού οφείλεται η άνοδος αυτή; Μα, απλώς, στην εξάρτηση από τη μαζική χρήση ορυκτών καυσίμων. Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΧΑΡΑΣ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗ_ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΜΑΪΟΣ 2020

Ενημερωτικό δελτίο – Newsletter με τις κοινοβουλευτικές και μη δραστηριότητες (ερωτήσεις στη Βουλή, τοποθετήσεις στην Ολομέλεια και στις Επιτροπές,  άρθρα, συνεντεύξεις κ.α.) της Βουλευτή ΣΥ.ΡΙΖ.Α.  Δυτικού Τομέα Αθήνας, Αντιπροέδρου της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος και Αν. Τομεάρχη Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Κ.Ο. ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Χαράς Καφαντάρη, για τους μήνες Απρίλιο και Μάιο 2020.

ok_

 

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ_ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2020 – ΜΑΙΟΣ 2020

Από την ελαστικότητα εργασίας στην ελαστικότητα της κοινωνίας

Αναδημοσίευση άρθρου της Χαράς Καφαντάρη, βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Δυτικού Τομέα Αθήνας, αντιπροέδρου της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος της Βουλής και αν. τομεάρχη Περιβάλλοντος της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ, στην εφημερίδα KONTRA (Κυριακή 31/05).

Οι παραδοσιακές μορφές εργασίας που βασίζονταν στη πλήρη απασχόληση, τα οριοθετημένα επαγγέλματα και την ορισμένη σταδιοδρομία από το βιολογικό κύκλο, σταθερά διαβρώνονται, ιδίως τελευταία, λόγω της επιδημικής κρίσης. Οι μορφές αυτές στοιχειώνονται από μια κοινωνία ανέργων προερχόμενη όχι μόνο από την «εύκολη» δικαιολογία των νέων τεχνολογιών (οι θέσεις εργασίας στους τομείς της οικονομίας ακολουθούν το δρόμο που πήραν αυτές του αγροτικού τομέα, επειδή αυτοματοποιούνται ριζικά και σταδιακά αποσύρονται), αλλά κυρίως από τους θεσμούς και τις πολιτικές που καθορίζουν τη δημιουργία, ή τη κατάργηση θέσεων εργασίας. Γιατί είναι ο διεθνής ανταγωνισμός και οι πολιτικές που μετασχηματίζουν θεμελιωδώς τη φύση της εργασίας. Γιατί μπορεί οι θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης να εξασφαλίζουν αύξηση του ΑΕΠ, της ανταγωνιστικότητας και των κερδών, αλλά δεν δημιουργούν αντίστοιχα νέες θέσεις εργασίας.

Η καθοδηγούμενη αυτή τάση ελαστικοποίησης αποτελεί τη βάση των νέων εργασιακών σχέσεων, της προσωρινής και εκ περιτροπής εργασίας και της ημιαπασχόλησης. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι η ευρύτερη κατηγόρια της «ελαστικής εργασίας» παίρνει αυτές τις διαφορετικές μορφές ανάλογα με τις εκάστοτε δημοσιονομικές και εργασιακές ρυθμίσεις.

Το «ελαστικό» εργατικό δυναμικό είναι χωρίς επιδόματα, ασφάλιση και δυνατότητα σταδιοδρομίας, αφού απολύεται και ευκολότερα. Οι αναθέσεις έργου αυξάνονται με ταχείς ρυθμούς υποβοηθούμενες από το διαδίκτυο και αφορούν όλους τους τομείς της οικονομίας.

Έτσι σχηματίζεται ένας θύλακας μόνιμου εργατικού δυναμικού, όπου όμως οι υπερεργολαβίες και οι μετακλητοί σύμβουλοι τείνουν να κυριαρχήσουν. Είναι ευνόητο ότι από την ελαστικότητα αυτή οι εργαζόμενοι είναι οι χαμένοι. Άρα, όσο πιο περιορισμένη είναι η ελαστικότητα και μεγαλύτερη η διαπραγματευτική ισχύς του συνδικαλιστικού κινήματος, τόσο μικρότερη και η μείωση των μισθών και ο περιορισμός των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Είναι κοινά παραδεκτό ότι η μερική απασχόληση αποτελεί τη φθηνότερη μορφή ελαστικότητας. Δεν είναι τυχαίο δε ότι η εργοδοσία προτιμά τη χρήση μη κανονικών μορφών απασχόλησης, αφού η προσφυγή στις απολύσεις είναι εύκολη, παράλληλα η νεοφιλελεύθερη οπτική από τη πλευρά της συνιστά ως τη μόνη αποδεκτή μορφή της εργασίας, που δεν αυξάνει το εργατικό κόστος.

Στη χώρα μας, την αύξηση της δομικής ανεργίας (η σχεδόν αποκλειστική εμμονή στους στόχους της νομισματικής πολιτικής) ακολούθησε στα χρόνια των μνημονίων η μείωση των πραγματικών μισθών, η αύξηση των ανισοτήτων και η εργασιακή ανασφάλεια. Με την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να ισορροπούν τα πράγματα. Όμως, με την κυβέρνηση της Ν.Δ., η οποία αξιοποιεί την υγειονομική κρίση, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην υποαπασχόληση, στη διαίρεση του εργατικού δυναμικού, στην αδήλωτη εργασία και τέλος στη εξαθλίωση  των ήδη περιθωριοποιημένων αγροτών.

Οι κυβερνητικοί κύκλοι, σε πλήρη ιδεολογική ταύτιση με τον ΟΟΣΑ και το ΔΝΤ, υποστηρίζουν ότι η ανεργία, η υποαπασχόληση, οι μισθολογικές ανισότητες η φτώχεια και η κοινωνική πόλωση οφείλονται στη χαμηλής ποιότητας εκπαίδευση και στην ανεπάρκεια του εκπαιδευτικού συστήματος να παρέχει νέες επαγγελματικές δεξιότητες σε μια αγορά εργασίας με «έλλειψη» ελαστικότητας. Στο σημείο αυτό φαίνεται να μη γλυτώνει ούτε το εκπαιδευτικό σύστημα από τα πλοκάμια της ελαστικότητας και όχι τόσο από εκπαιδευτικής πλευράς αλλά από εργασιακής. Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι η γνώση δεν τελειώνει ποτέ, άρα ούτε η εκπαίδευση ούτε η κατάρτιση, αφού οι νέες ανάγκες της αγοράς και της τεχνολογίας αλλάζουν αδιαλείπτως τους ορισμούς δεξιοτήτων, προσπαθεί να εισάγει εκπαιδευτικά –εργασιακά ωράρια διαφορετικών ταχυτήτων. Παρά την κοινή αποδοχή για την αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος, (αν και μελέτες υποστηρίζουν ότι οι μειωμένοι μισθοί των εργαζομένων με χαμηλή εκπαίδευση δεν συνιστούν αιτία μισθολογικής αύξησης των απασχολούμενων με υψηλά  προσόντα) είναι πρόδηλα φανερό ότι η καλύτερη εκπαίδευση θα συνεισφέρει μακροπρόθεσμα στην αύξηση της παραγωγικότητας και την οικονομική ανάπτυξη, παρά στη μείωση της ανεργίας και στη άμβλυνση των μισθολογικών ανισοτήτων. Η εργασία γίνεται πιο ευάλωτη με την άκρατη ελαστικότητα και δεν αφορά μόνο το ανειδίκευτο εργατικό προσωπικό.

Αυτού του είδους αντεργατικές πολιτικές ή καλύτερα οι τόσο «προσφιλείς» σε όλους μας διαρθρωτικές αλλαγές, οδηγούν σε κοινωνικές αναδιαρθρώσεις συμπιέζοντας τους μισθούς και υποβαθμίζοντας τις εργασιακές σχέσεις .Στη παρούσα οικονομική συγκυρία για να ανατρέψει τη πτώση των κερδών η Κυβέρνηση και ιδιωτικά κεφάλαια θέλουν να επιδράσουν μέσα από τη συγκαλυμμένη μορφή της ελαστικότητας περιορίζοντας το εργατικό κόστος, καθώς εντάσσει τις υπερωρίες στο κανονικό ωράριο εργασίας, χωρίς τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, αλλά και να μειώσουν επίσης το κόστος μιας αλυσίδας νέων εργασιών. Τέλος η Κυβέρνηση εξακολουθεί να αλλάζει συνεχώς τις συνθήκες της αγοράς εργασίας, αποδυναμώνοντας έτσι τα συνδικάτα.

Η αύξηση της ελαστικότητας είναι επικίνδυνη, πιέζει αμείλικτα την εργασία και την οδηγεί στα έσχατα όριά της και αφορά μόνο χώρες με υψηλό βιοτικό επίπεδο και υψηλές αποδοχές. Αντιπαραθέτει την ακαμψία της εργασίας στη κινητικότητα του κεφαλαίου, εξαφανίζει τη θεσμική προστασία της εργασίας και αυξάνει την ατομική διαπραγμάτευση, διχάζει τους εργαζόμενους, διχάζει τη κοινωνία και δημιουργεί μια κοινωνία χωρίς κανόνες.

 

ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΣΜΑ

Η ορθολογική διαχείριση απορριμμάτων είναι μια σοβαρή δημόσια υπόθεση. Ειδικά σήμερα, την εποχή της Κλιματικής Κρίσης, η περιβαλλοντική διάσταση της διαχείρισης είναι καθοριστική, ενώ επιδρά σημαντικά και στην δημόσια Υγεία.

Ορθολογική διαχείριση σημαίνει πιστή εφαρμογή αντίστοιχης Οδηγίας της ΕΕ (98/2008) και των σταδίων που προβλέπονται, καθώς και αποφυγή καύσης σύμμεικτων απορριμμάτων.

Ο Εθνικός σχεδιασμός (ΕΣΔΑ) που ψηφίστηκε από την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 προβλέπει την εφαρμογή όλων των σταδίων, πρόληψη, διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση, κομποστοποίηση και βέβαια τελική διάθεση. Ακολούθησαν βέβαια και οι αντίστοιχοι Περιφερειακοί σχεδιασμοί. Η Αττική έχει Περιφερειακό σχεδιασμό (ΠΕΣΔΑ) από το 2016, που στηρίζεται στις γενικές κατευθύνσεις του Εθνικού. Σημειώνουμε ότι ο εν λόγω ΠΕΣΔΑ τελεί υπό αναθεώρηση – επικαιροποίηση εν όψει της νέας προγραμματικής περιόδου ΕΣΠΑ.

Τα σχέδια όμως του νέου Περιφερειάρχη κ Πατούλη οδηγούν σε αντίθετη κατεύθυνση, επαναφέροντας τη λογική φαραωνικών έργων, όχι σε αποκεντρωμένη κατεύθυνση, επανεισάγοντας και τα σχέδια των ΣΔΙΤ.
Παράλληλα, στον πρόσφατα ψηφισθέντα από τη κυβερνητική πλειοψηφία Νόμο 4685/20, που ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ‘αντί’ –περιβαλλοντικό, στο άρθρο 92 (Προσωρινή Λειτουργία Σταθμών Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων) αναφέρει :
«Εγκρίνονται οι θέσεις για την προσωρινή λειτουργία εγκαταστάσεων αστικών υποδομών κοινής ωφέλειας και ειδικότερα Σταθμών Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ), στα σημεία όπου ήδη λειτουργούν σήμερα, όπως εμφαίνονται στα τοπογραφικά διαγράμματα και δημοσιεύονται σε φωτοσμίκρυνση στο Παράρτημα ΙΙΙ του παρόντος για τους Δήμους: Αγίων Αναργύρων – Καματερού, Αλίμου, Ασπρόπυργου, Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης, Βριλησσίων, Βύρωνος, Γλυφάδας, Ερμιονίδας, Ζωγράφου, Ηλιούπολης, Κηφισιάς, Μαρκοπούλου Μεσογαίας, Νέας Σμύρνης, Παλαιού Φαλήρου, Παπάγου – Χολαργού, Πειραιά, Περάματος, Περιστερίου, Πετρούπολης, Ραφήνας – Πικερμίου, Σαλαμίνος, Σπάτων – Αρτέμιδος και Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας.

Η προσωρινή λειτουργία επιτρέπεται από τη δημοσίευση του παρόντος έως τον καθορισμό χώρου προοριζόμενου για τη χρήση αυτή είτε με έγκριση ή τροποποίηση ρυμοτομικού σχεδίου, είτε με τροποποίηση ΓΠΣ ή με έγκριση ΤΧΣ και μέχρι τρία (3) έτη. Μετά τη λήξη της προθεσμίας αυτής παύει η προσωρινή λειτουργία του ΣΜΑ. Καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του ΣΜΑ επιβάλλεται η λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων για την αποφυγή της όχλησης, την οπτική απομόνωση με περιμετρικές φυτεύσεις ή περιφράξεις και τη χρήση των βέλτιστων τεχνικών για τη μεταφόρτωση των απορριμμάτων. Για τις ανάγκες της προσωρινής λειτουργίας των ΣΜΑ στους ανωτέρω χώρους, ανεξαρτήτως του ιδιοκτησιακού καθεστώτος αυτών και του τρόπου κτήσης τους, επιτρέπονται οι προσωρινές κατασκευές του άρθρου 21 του ν. 4067/2012 (Α’ 79) «Νέος Οικοδομικός Κανονισμός». Μετά τη λήξη της προθεσμίας ή την με οποιονδήποτε τρόπο παύση της λειτουργίας του ΣΜΑ, ο Δήμος οφείλει εντός ενός (1) έτους να αποκαταστήσει τον χώρο στην αρχική του μορφή. Ειδικά, για τις περιπτώσεις παρόδου του χρονικού διαστήματος των τριών (3) ετών, δεν επιτρέπεται παράταση της προσωρινής λειτουργίας των ΣΜΑ.»
Το άρθρο 92, (άνευ ουσιαστικής διαβούλευσης) στην ουσία χωροθετεί Σταθμούς Μεταφόρτωσης ΣΜΑ και δείχνει ότι το ΥΠΕΝ προσπερνά ακόμα και αποφάσεις του ΣτΕ για παράνομη χωροθέτηση και λειτουργία τους.

Επίσης, με την αιτιολογία της προσωρινής χωροθέτησης προσχηματικά παρακάμπτονται θεσμοθετημένες χρήσεις γης και εγκεκριμένα τοπικά ρυμοτομικά σχέδια, που ρητώς δεν επιτρέπουν τις χωροθετήσεις ΣΜΑ σε συγκεκριμένα οικόπεδα.

Οι Σταθμοί Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ) είναι εγκαταστάσεις όπου λαμβάνει χώρα η μεταφόρτωση των στερεών αποβλήτων από το μέσο συλλογής σε άλλο μέσο μεταφοράς με ταυτόχρονη μείωση του όγκου τους, μέσω κινητής ή μόνιμης εγκατάστασης. Θα μπορούσαν να έχουν οφέλη για ένα δήμο, οικονομικά και συγκοινωνιακά (μείωση δρομολογίων, όγκου απορριμμάτων κλπ.). Στις πόλεις μας όμως, δυστυχώς, άναρχα και χωρίς κανένα σχεδιασμό, χωρίς μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και Επιδημιολογικές Μελέτες, εγκαθίστανται μέσα σε οικιστικούς ιστούς, δίπλα σε σπίτια, υπαίθρια, με βλαβερές αναθυμιάσεις, οσμές, μολύνσεις και κινδύνους για την υγεία, όχι μόνο εργαζομένων και όσων κατοικούν πλησίον, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.

Και βέβαια, με το να τοποθετείται μπροστά στο ΣΜΑ, ένα Πράσινο Σημείο, δεν συνεπάγεται κάποια περιβαλλοντική αναβάθμιση, ασφάλεια και υγιεινή .

Με επανειλημμένες τοποθετήσεις μας και με άλλους βουλευτές της Δυτικής Αθήνας, όπως και με ερωτήσεις, άρθρα και αναφορές, σημειώνουμε την ανάγκη συνολικού σχεδιασμού για το θέμα της διαχείρισης απορριμμάτων στη περιοχή μας, με βάση τον ισχύοντα ΠΕΣΔΑ.

Οι προτεινόμενες από το νόμο λύσεις είναι προσωρινές και δίνουν μια παράταση στις Διοικήσεις θεωρητικά, για να ολοκληρώσουν το τοπικό σχεδιασμό τους.

Απαιτείται να εφαρμοσθούν αυστηρά οι όροι προσωρινής παραμονής, δηλαδή, η λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων για την αποφυγή της όχλησης, η οπτική απομόνωση με περιμετρικές φυτεύσεις, ή περιφράξεις και η χρήση των βέλτιστων τεχνικών για τη μεταφόρτωση των απορριμμάτων.

Απαιτείται άμεσα να προχωρήσουν τα τοπικά σχέδια διαχείρισης στους Δήμους, με βάση τις προβλεπόμενες προδιαγραφές και σεβασμό στο Περιβάλλον και την Δημόσια Υγεία.

 

Χαρά Καφαντάρη
Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Δυτικής Αθήνας
Αν. Τομεάρχης Περιβάλλοντος και Ενέργειας ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ